പൈസ വസൂൽ 'തലൈവർ' ഷോ !!

ഇന്നേക്കും എന്നന്നേക്കും ഒരു തലൈവൻ... സൂപ്പർ സുബുവിന്റെ വരികളെ എല്ലാ തലത്തിലും അന്വർഥമാക്കി കൊണ്ടാണ് നെൽസൺ ഇത്തവണയും രജിനികാന്തെന്ന സൂപ്പർ താരത്തെ 'ജയിലറി'ലൂടെ ആഘോഷിക്കാൻ നമുക്ക് തരുന്നത്.

75 വയസ്സെന്ന പ്രായപരിമിതിയെ മറച്ചു വച്ച് സ്റ്റൈലും സ്വാഗും സ്‌ക്രീൻ പ്രസൻസും കൊണ്ട് ബിഗ് സ്‌ക്രീനിൽ തലൈവർ ആദ്യാവസാനം നിറഞ്ഞാടുന്ന കാഴ്ച.

കഴിഞ്ഞ അൻപത് വർഷക്കാലയളവിൽ ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ രജിനികാന്ത് ഉണ്ടാക്കിയ ഓളം കണക്കിലെടുത്താൽ 'തലൈവർ നിരന്തരം' എന്ന പദപ്രയോഗത്തിൽ പോലും ഒട്ടും അതിശയോക്തിയില്ല.

മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപേ നടന്ന വർമ്മന്റെ കൊലപാതകവും, നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ മൂന്ന് കണ്ടൈനറുകളുമൊക്കെയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പുതിയ വില്ലന്മാർ നടത്തുന്ന അന്വേഷണങ്ങളിൽ കൂടിയാണ് 'ജയിലർ 2' സംഭവ ബഹുലമാകുന്നത്.

ആദ്യ ഭാഗത്തിൽ സെറ്റ് ചെയ്തു വച്ച അതേ പ്ലോട്ടിൽ കഥ പറയുമ്പോഴും, അതിലുപയോഗപ്പെടുത്തിയ സിനിമാറ്റിക് എലെമെന്റ്സിനെ ഏറെക്കുറെ അതേ പടി പുനരവതരിപ്പിക്കുമ്പോഴും നെൽസൺ നമ്മളെ ഒരിടത്തും ബോറടിപ്പിക്കുന്നില്ല.

എന്നാൽ ആദ്യ ഭാഗത്തിൽ ഗംഭീരമായി പ്ലേസ് ചെയ്ത് ഓളമുണ്ടാക്കിയ നരസിംഹ-മാത്യു-കാമദേവ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ഇത്തവണ സ്‌ക്രീൻ സ്പേസില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം. ശിവണ്ണക്കും ലാലേട്ടനുമൊക്കെ ഒരൽപ്പം ക്ഷീണമാകാം എന്ന മട്ടിലാണ് സീനുകൾ പോലും സെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നതെങ്കിൽ ജാക്കി ഷ്റോഫിന് അത് പോലുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ്.

കഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തിലെ കാമിയോ വേഷങ്ങളോട് അനീതി കാണിച്ചെങ്കിലും രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ കാമിയോ വേഷങ്ങളിൽ ഹൃതിക് റോഷന്റെ എൻട്രിയിലൂടെ അതിനൊരു പരിഹാര ക്രിയ ചെയ്യുന്നുണ്ട് നെൽസൺ. ആ ലെവലിൽ കിടിലൻ സ്‌ക്രീൻ പ്രസൻസും സ്റ്റൈലുമൊക്കെ കൊണ്ടാണ് ഹൃതിക് റോഷനെ നെൽസൺ അഴിച്ചു വിട്ടിരിക്കുന്നത്.

മിഥുൻ ചക്രവർത്തിയും, സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടും, എസ്.ജെ സൂര്യയും, ഹക്കീം ഷാജഹാനുമടക്കമുള്ളവർ വില്ലൻ നിരയിൽ സ്‌കോർ ചെയ്യുമ്പോഴും ആദ്യ ഭാഗത്തിൽ വിനായകന്റെ വർമ്മൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു എഫക്ടിനോളം അത് എത്തുന്നില്ല. ഒരർത്ഥത്തിൽ വർമ്മനെ പോലെയൊരു വില്ലനെയാണ് നമ്മൾ ഇവിടെ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് പറയാം.

രമ്യ കൃഷ്ണൻ - മിർന പോലുള്ളവരുടെ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജയിലറിൽ കാര്യമായൊന്നും ചെയ്യാനില്ലായിരുന്നു.

അതേ സമയം വിദ്യാ ബാലൻ തനിക്ക് കിട്ടിയ നെഗറ്റീവ് വേഷത്തിൽ രജിനികാന്തിന്റെ മുഖ്യ എതിരാളിയായി ശോഭിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അത് 'പടയപ്പ'യിലെ നീലാംബരിയെയൊക്കെ പോലെ വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ ഗംഭീര വേഷവുമല്ല എന്നത് വേറെ കാര്യം.

ഡാർക്ക് കോമഡി സീനുകളൊക്കെ ആദ്യ ഭാഗത്തിലെ പോലെ തന്നെ ഇവിടെയും നന്നായി വന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരു ഘട്ടം വരെ യോഗി ബാബുവിന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കോമഡി ബാറ്റൺ പൊടുന്നനെ നമോ നാരായണൻ ഏറ്റെടുക്കുന്നിടത്ത് നിന്ന് 'ജയിലർ' ചിരിയുടെ സിനിമ കൂടിയായി മാറുന്നു. മൂർത്തിയണ്ണനും സംഘവും ആ നിലക്ക് രണ്ടാം ഭാഗത്തിലെ പ്രധാന ഫൺ എന്റർടൈൻമെന്റ് ആണ്.

കേരളത്തിന്റെയും തമിഴ്നാടിന്റെയും ഗോവയുടെയുമൊക്കെ വ്യത്യസ്ത ഭൂപ്രകൃതികൾ ജയിലർ 2 വിന്റെ സ്‌ക്രീൻ കാഴ്ചയിൽ മനോഹരമായി തോന്നി.

എടുത്തു പറയേണ്ട മറ്റൊന്ന് അനിരുദ്ധിന്റെ സംഗീതം തന്നെ. ഒരു രജിനികാന്ത് സിനിമയെ തിയേറ്ററിൽ ആഘോഷിക്കാനുള്ള എല്ലാ വകുപ്പും അനിരുദ്ധ് ജയിലർ 2 വിലും സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ആദ്യ ഭാഗവുമായുള്ള താരതമ്യപ്പെടുത്തലിൽ ചില പോരായ്മകളും നിരാശയുമൊക്കെ ഉള്ളപ്പോഴും 'ജയിലർ 2' വിന്റെ തിയേറ്റർ എക്സ്പീരിയൻസ് മികച്ചത് തന്നെയാണ് എന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ല. സർവ്വോപരി ഒരു രജിനികാന്ത് പടത്തിൽ നിന്ന് കിട്ടേണ്ട സംതൃപ്തിക്കും ഇവിടെ കുറവ് സംഭവിക്കുന്നില്ല.

©bhadran praveen sekhar

ത്രില്ലടിപ്പിക്കുന്ന പോലീസും കുറ്റക്കാരും !!

പോലീസ് കസ്റ്റഡി മരണമാണ് വിഷയമെങ്കിലും ദൃശ്യം സിനിമയുടെ അതേ ടെമ്പ്ലേറ്റിലാണ് 'പ്രഥമ ദൃഷ്ട്യാ കുറ്റക്കാ'രുടെ കഥ പറച്ചിൽ.

സ്വയം പ്രതിരോധത്തിനിടയിൽ നടക്കുന്ന ഒരു കൊലപാതകവും, പിന്നീടുള്ള ഡെഡ് ബോഡി കുഴിച്ചിടലും, പിടിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള തെളിവ് നശിപ്പിക്കലും, ഒരേ രീതിയിലുള്ള നുണ പറയലുകളും, എന്തിന് കോൺസ്റ്റബിൾ സഹദേവന് സമാനമായൊരു പോലീസ് കഥാപാത്രത്തെയടക്കം ഇവിടെ കാണാം.

എന്നിട്ടും അത്തരം സാമ്യതകൾ കല്ല് കടികളാകാത്ത വിധം ആദ്യാവസാനം വരെ നമ്മളെ ത്രില്ലടിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചിടത്താണ് സംവിധായകൻ ഷഹദ് നിലമ്പൂർ കൈയ്യടി നേടുന്നത്.

ഷാഹി കബീർ സിനിമകളിലൂടെ കണ്ടു ശീലിച്ച പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ കഥാപരിസരങ്ങളുടെയും കഥാപാത്രങ്ങളുടെയുമൊക്കെ ഒരു തുടർച്ച ഇവിടെ കാണാൻ പറ്റും.

പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ദൈനം ദിന നടപടിക്രമങ്ങളും പോലീസുകാർക്കിടയിലെ തമാശ പറച്ചിലും ഈഗോ ക്ലാഷുകളുമൊക്കെ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ പറഞ്ഞവതരിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

'ജോൺ ലൂഥർ', 'കണ്ണൂർ സ്‌ക്വാഡ്', 'ഓഫീസർ ഓൺ ഡ്യൂട്ടി' പോലുള്ള പോലീസ് സിനിമകൾ ചെയ്ത റോബി വർഗ്ഗീസ് രാജിന്റെ അനുഭവസമ്പത്ത് 'പ്രഥമ ദൃഷ്ട്യാ കുറ്റക്കാരു'ടെ ഛായാഗ്രഹണ മികവായി മാറുന്ന കാഴ്ച.

ചമ്മൻ ചാക്കോയുടെ എഡിറ്റും, മുജീബ് മജീദിന്റെ ബാക്ഗ്രൗണ്ട് സ്കോറുമൊക്കെ സിനിമയുടെ കഥാസാഹചര്യങ്ങൾക്ക് നൽകിയ തീക്ഷ്‌ണത എടുത്തു പറയേണ്ടതാണ്.

പാർവ്വതി തിരുവോത്ത്, മാത്യു തോമസ്, ഉണ്ണിമായ, സിദ്ധാർഥ് ഭരതൻ അടക്കമുള്ളവരുടെ കാസ്റ്റിങ്ങും അവരുടെ കോംബോ സീനുകളുമൊക്കെ നന്നായി വന്നിട്ടുണ്ട്.

ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയിൽ നിന്ന് പൊലീസുകാരിയായി മാറുന്ന എലീന എബ്രഹാമിന്റെ വേറിട്ട മാനസിക സാഹചര്യങ്ങളും നിസ്സഹായതകളും പോരാട്ടവുമൊക്കെ പാർവ്വതി ഗംഭീരമായി കൈകാര്യം ചെയ്തു.

വിനയ് ഫോർട്ടിന്റെ പോലീസ് കഥാപാത്രം സിനിമയിലെ എന്റർടൈൻമെന്റ് ഘടകമെന്ന നിലക്ക് കൃത്യമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു.

ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് DYSP ഹാരിസ് മീരാനായി വിജയ രാഘവൻ എത്തുമ്പോൾ സിനിമ കൂടുതൽ ത്രില്ലിംഗ് ആയി.

'കൈക്കുടന്ന നിലാവി'ലെ മുരളിയുടെ DYSP ഹമീദ് റാവുത്തറിനെയൊക്കെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തി കൊണ്ടുള്ള ഒരു വരവ്.

ഏറ്റെടുത്ത കേസ് അന്വേഷണങ്ങളിൽ ഒരിടത്തും തോൽവി നേരിട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഹാരിസ് മീരാന്റെ കുശാഗ്രതയും, ആത്മവിശ്വാസവും, കണിശതയും, വാശിയുമൊക്കെ ഗംഭീരമായി പകർന്നാടി വിജയരാഘവൻ.

വിജയരാഘവന്റെ സ്‌ക്രീൻ സ്പേസ് എന്താണെന്ന് ഈ സിനിമയിലെ ഓരോ സീനും ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

കേസ് അന്വേഷണത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ പള്ളിയിലെ വാങ്ക് വിളിയെ ബന്ധപ്പെടുത്തി കൊണ്ടുള്ള വിശദീകരണ സീനൊക്കെ ഹൈ മോമെന്റ്റ് ആയി മാറി.

"There are no perfect crimes, only imperfect investigations."

കേസ് അന്വേഷണത്തിനിടെ ഹാരിസ് മീരാൻ പറയുന്ന ഡയലോഗും അത് പോലെ ശ്രദ്ധേയമാണ്.

ശരിയായ രീതിയിൽ അന്വേഷിക്കപ്പെടാതെ പോയത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ക്ലാസ്സിക് ക്രിമിനൽ ജോർജ്ജ് കുട്ടി പോലും രക്ഷപ്പെട്ടത് എന്ന് സാരം.

സിനിമയുടെ കാര്യത്തിൽ ഈ ഒരു നിരീക്ഷണത്തെ മറ്റൊരു തരത്തിൽ പറയാം.

കുറ്റമറ്റ കേസ് അന്വേഷണ സിനിമ എന്നൊന്നില്ല. ലൂപ്പ് ഹോൾസും, ലോജിക് പ്രശ്നങ്ങളുമൊക്കെ ഉള്ളപ്പോഴും അതൊന്നും ആസ്വാദനത്തെ ബാധിക്കാത്ത വിധം ആദ്യാവസാനം വരെ നമ്മളെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നുവെങ്കിൽ അത് തന്നെയാണ് സിനിമയുടെ വിജയം.

സമീപകാലത്ത് കണ്ട പോലീസ് - ക്രൈം - ഡ്രാമ സിനിമകളിൽ 'പ്രഥമ ദൃഷ്ട്യാ കുറ്റക്കാർ' തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന സിനിമാനുഭവമാകുന്നതും അങ്ങിനെ തന്നെ.

©bhadran praveen sekhar

'ആശ'ങ്കളുടെ ഭീകരത !!

ട്രെയ്‌ലർ കണ്ടതിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെടുന്ന ടിപ്പിക്കൽ കുടുംബ കഥയോ, വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ഈഗോ ക്ലാഷിന്റെ കഥയോ അല്ല 'ആശ'യുടേത്.

തുടക്കത്തിൽ എഴുതിയിടുന്ന രണ്ടു വരി വാക്കുകളിൽ കൂടിയാണ് 'ആശ'യുടെ അടിസ്ഥാന പ്രമേയം എന്താണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.

“If you kill a cockroach, you are a hero.. If you kill a butterfly, you are evil. Morals have aesthetic criteria.”

പലപ്പോഴും നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും മുൻവിധികളുമൊക്കെ അത് പോലെയാണല്ലോ.

ഇതിലെ അപകടത്തെയും ഭീകരതയേയും ഒരു പോലെ കാണിച്ചു തരുന്നുണ്ട് 'ആശ'.

'എക്കോ' യിലും 'ബാലനി'ലുമൊക്കെ പറഞ്ഞു വച്ച തടവറയൊരുക്കുന്ന സങ്കീർണ്ണമായ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ 'ആശ'യിലും കാണാം.

'ബാലനി'ലെ അമ്മ - മകൻ ബന്ധത്തിലെ ടോക്സിസിറ്റിയെ ഇവിടെ വേറൊരു ആംഗിളിൽ കൂടിയാണ് ചർച്ച ചെയ്യുന്നത് എന്ന് മാത്രം.

അമ്മയുടെ അതിരു വിട്ട ആശങ്കകളും ആകുലതകളും കാരണം വീർപ്പു മുട്ടുന്ന മകളുടെ മാനസികാവസ്ഥ എന്താണെന്ന് കുറഞ്ഞ സീനുകളിൽ കൂടി സിനിമ പറഞ്ഞു വെക്കുന്നുണ്ട്.

സഫർ സനലിന്റെ സിനിമ അതിനേക്കാൾ ഫോക്കസ് ചെയ്യുന്നത് അമ്മയുടെ ഭീകരമായ മാനസിക തലങ്ങളിലേക്കാണ്.

കണ്ടു ശീലിച്ചതിൽ നിന്ന് ഏറെ വിഭിന്നമായ ഒരു അമ്മ കഥാപാത്രത്തിന്റെ പ്രവചനാതീതവും ഭീകരവുമായ മാനസികാവസ്ഥകളിലൂടെയാണ് സിനിമ നമ്മളെ കൊണ്ട് പോകുന്നത്.

കയ്പ്പേറിയ ഭൂതകാലവും ട്രോമയുമൊക്കെ കൊണ്ട് ഒരു സൈക്കോ ആയി പരുവപ്പെട്ട അമ്മക്ക് പക്ഷേ പൊതുബോധത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ സിമ്പതി പിടിച്ചു പറ്റാൻ സാധിക്കും.

ഈ ഒരു conflict നെ തന്നെയാണ് സിനിമ പ്രമേയവത്ക്കരിച്ചിരിക്കുന്നതും. അത് മനസ്സിലാക്കി കാണാൻ സാധിച്ചാൽ മാത്രമേ ആസ്വാദനം കൃത്യമാകുന്നുമുള്ളൂ.

നെഗറ്റീവ് ഷെയ്ഡ് ഉള്ള ആശയെന്ന കഥാപാത്രത്തെ അതിന്റെ പരിപൂർണ്ണതയിൽ എത്തിക്കുന്നത് ഉർവ്വശിയുടെ അസാധ്യ പ്രകടനമാണ്.

അമർഷവും രോഷവും പകയും നിസ്സഹായതയും ദയനീയതയുമൊക്കെ മാറി മറയുന്ന ഭാവ പ്രകടനത്തിനൊപ്പം കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളെ ശരീര ഭാഷ കൊണ്ടും വോയ്സ് മോഡുലേഷൻ കൊണ്ടുമൊക്കെ ഗംഭീരമാക്കാൻ അവർക്ക് സാധിച്ചു.

ഒരർത്ഥത്തിൽ എല്ലാം കൊണ്ടും ഒരു ഉർവ്വശി സിനിമ എന്ന് തന്നെ പറയേണ്ടി വരുന്നു. ജോജുവിന്റെ ജീമോനും കൊള്ളാം.

രണ്ടാം പകുതിയിലെ വലിച്ചു നീട്ടലും, ലോജിക്കില്ലാത്ത സീനുകളുമൊക്കെ സിനിമയെ ഒരൽപ്പം പുറകോട്ട് വലിക്കുന്നുണ്ട്.

അവസാന ഭാഗത്തേക്ക്‌ എത്തുമ്പോഴുള്ള ചില കഥാപാത്ര സംഭാഷണങ്ങളൊക്കെ ക്രൈം സീനിന്റെ ഗൗരവം കളഞ്ഞു കുളിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.

ഒടിയനിൽ കഞ്ഞി എടുക്കട്ടേ മാണിക്യ എന്ന പോലെ ഇവിടെ ഒരു ബിരിയാണി വിളമ്പൽ.

ഇന്റർവെല്ലിന് ശേഷം നടക്കാൻ പോകുന്ന സംഭവ വികാസങ്ങളെ പറ്റി ഏറെക്കുറെ ഊഹിക്കാൻ സാധിക്കുമ്പോഴും ക്ലൈമാക്സിൽ സിനിമ വീണ്ടും ഞെട്ടിച്ചു.

ഉർവ്വശിയുടെ പ്രകടനം തന്നെയാണ് അവിടെയും ഹൈലൈറ്റ്.. നടിപ്പിൻ രാക്ഷസി എന്നല്ലാതെ അവരെ മറ്റെന്ത് വിളിക്കാൻ.

©bhadran praveen sekhar

കണ്ടിരിക്കാവുന്ന 'ഗെയിം' !!

"The hand expresses what the heart already knows." എന്ന വാചകം എഴുതി ചേർത്ത് കൊണ്ടുള്ള ഓപ്പണിങ് സീൻ തരുന്ന സ്പാർക്കാണ് 'ഐ ആം ഗെയിമി'ന്റെ ആസ്വാദനത്തിലേക്കുള്ള താക്കോൽ.

ഒരു ഗാംബ്ലിങ് ത്രില്ലർ സിനിമയെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ട്രാക്കിലൂടെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ കഥയിലേക്ക് ഫിക്ഷന്റെ 'കൈ' സാധ്യതകളെ തുന്നി ചേർത്ത ക്രിയാത്മക ചിന്തക്ക് കൈയ്യടി കൊടുക്കാം.

'ABCD' യിൽ 'ജോണി മോനെ ജോണീ ' എന്ന പാട്ടിലൂടെ DQ വിന്റെ ജോൺ ഐസക് എന്ന കഥാപാത്രത്തെ മാർട്ടിൻ പ്രക്കാട്ട് പരിചയപ്പെടുത്തിയതിന് സമാനമായി 'ലൂസർ' പാട്ടിലൂടെ ഡാൻ ജോൺ എന്ന DQ കഥാപാത്രത്തിന്റെ മൈൻഡ് സെറ്റ് ഒറ്റയടിക്ക് വരച്ചിടുന്നു നഹാസ് .

കണ്ടു പഴകിയ അച്ഛൻ - മകൻ ഈഗോ ക്ലാഷും, അമ്മ-മകൻ ഇമോഷണൽ കണക്ഷനുമൊക്കെ കല്ല് കടിക്കുമ്പോഴും 'ലൂസർ' ഐഡന്റിറ്റിയിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടക്കാൻ പറ്റാത്ത ഡാൻ ജോണിന്റെ മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും തകർച്ചയുമൊക്കെ കാഴ്ചക്കാരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.

അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഇന്റർവെൽ വരെയുള്ള കഥാദൂരത്തിൽ ഡാൻ ജോണിനെ മുൻ നിർത്തി കൊണ്ടുള്ള കഥ പറച്ചിലിൽ ലോജിക്കൊന്നും നോക്കാതെ സംവിധായകനൊപ്പം നമ്മളുമുണ്ട്. ആ ഒരു ഓളം പിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് രണ്ടാം പകുതിയിലാണ്.

നഹാസിന്റെ 'RDX' ന്റെ തുടക്കത്തിൽ വീട് കയറിയുള്ള ഗുണ്ടകളുടെ ആക്രമണവും ആ കുഞ്ഞിന്റെ മാല പൊട്ടിച്ചെടുക്കുന്ന സീനുമൊക്കെ നമുക്കുള്ളിൽ നിറക്കുന്ന അരിശവും വൈകാരികതയും ചെറുതല്ലായിരുന്നു. ആ സീനിന്റെ ഇമ്പാക്ട് കൊണ്ടാണ് കുടുംബ പ്രേക്ഷകർ പോലും അതിലെ ആക്ഷൻ സീക്വൻസുകൾക്ക് കൈയ്യടിച്ചു പോകുന്നത്.

അത് പോലൊരു കഥയല്ലെങ്കിൽ കൂടി 'ഐ ആം ഗെയിമി'ൽ നടക്കുന്ന പ്രധാന സംഭവങ്ങളിലേക്കോ അതിന്റെ തുടർ ചലനങ്ങളിലേക്കോ കാഴ്ചക്കാരെ ബന്ധപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ഇമോഷണൽ ലോക്ക് ഇല്ലാതെ പോകുന്നുണ്ട്.

ആദ്യ പകുതി വരെ പറഞ്ഞു വച്ച കഥയുടെ പ്രാധാന്യം ഇല്ലാതാക്കി കൊണ്ടുള്ള രണ്ടാം പകുതിയിലെ ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് ആണ് ഇവിടെ പ്രധാന വില്ലനാകുന്നത് .

അതിനൊക്കെ പുറമേ കയാദു - സംയുക്ത വിശ്വനാഥൻ ടീമിന്റെ നായികാ കഥാപാത്രങ്ങളും അവരുടെ സീനുകളും ഡയലോഗുകളുമൊക്കെ സിനിമയെ മൊത്തത്തിൽ പുറകോട്ട് കൊണ്ട് പോയ പോലെയായി.

'ഗജിനി' യിൽ അസിനെ വില്ലൻ കൊല്ലുന്ന സീൻ ഓർത്തു നോക്കൂ. അവിടെ അസിനെ കൊല്ലുന്ന രീതിയും സൂര്യ അത് നോക്കി കാണുന്ന ഷോട്ടുമൊക്കെ കൊണ്ട് ആ ക്രൈം സീൻ നമുക്കുണ്ടാക്കുന്ന വേദന ആ സിനിമയോടുള്ള നമ്മുടെ ഇമോഷണൽ അറ്റാച്ച്മെന്റ് ആണ്.

ഇവിടെ അത് പോലെയൊക്കെ നമ്മളെ ഇമോഷണലി ലോക്ക് ചെയ്യാവുന്ന സംഗതികൾ ഉള്ളപ്പോഴും അതിന്റെ അനുഭവപ്പെടുത്തലുകൾ ഇല്ലാതെ പോകുന്നു.

ആന്റണി പെപ്പെയെ ഒരു സെക്കൻഡ് ഹീറോ പോലെ ഉയർത്തി കാണിക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ കഥാപാത്രത്തെ സിനിമയിൽ നിർവ്വികാരനാക്കിയ പോലെ ഒരു അവസ്ഥ.

'ആയുഷ്ക്കാലം' സിനിമയിൽ ഹൃദയം മാറ്റി വക്കൽ ശസ്ത്രക്രിയക്ക് ശേഷം എബിയുടെ ആത്മാവിനെ ബാലകൃഷ്ണന് കാണാൻ സാധിക്കുമ്പോൾ അതൊരു ഘട്ടത്തിൽ കോമഡിയും മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിൽ എബിയെ ഓർത്തു സങ്കടപ്പെടാനുള്ള മുഹൂർത്തങ്ങളുമാകുന്നുണ്ട്.

മുകേഷിൻറെ നായക വേഷത്തെക്കാൾ ജയറാമിന്റെ എബിയുമായാണ് ആ സിനിമ നമ്മളെ കണക്ട് ആക്കുന്നത്.

'ഐ ആം ഗെയിമി'ന്റെ തിരക്കഥയിൽ അത്തരം സാധ്യതകളെ ഫലവത്തായി പരിഗണിക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോയി എന്നതിനൊപ്പം പെപ്പെയുടെ ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് സീനുകൾ രണ്ടാം പകുതിയെ വേറൊരു സിനിമയാക്കി മാറ്റുകയാണ് ഉണ്ടായത്.

മിസ്‌ക്കിന്റെ വില്ലൻ വേഷവും ക്ലൈമാക്സ് സീനുകളുമടക്കം പലതും വേണ്ട വിധം വർക് ഔട്ട് ആയില്ല എന്ന പരാതി ഉള്ളപ്പോഴും 'ഐ ആം ഗെയിമി'നെ ഫ്ലോപ്പ് ആക്കാതെ നിർത്തുന്നത് DQ തന്നെയാണ് എന്നതിൽ സംശയമില്ല.

ഡാൻ ജോണിന്റെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത പതിപ്പുകളെയും DQ ഗംഭീരമാക്കി. 'കൈ' എന്ന ടൂളിനെ മറ്റൊരു കഥാപാത്രമെന്ന പോലെ അനുഭവപ്പെടുത്തി കൊണ്ടുള്ള സസൂക്ഷ്മ പ്രകടനം. ആക്ഷൻ സീനുകളിൽ പോലും DQ അത് കൃത്യതയോടെ ചെയ്തു കാണാം.

സെക്കൻഡ് ഹാഫിലെ പോരായ്മകൾ ഒഴിവാക്കി നിർത്തിയാൽ ഒരു ആക്ഷൻ ഫാന്റസി ത്രില്ലർ സിനിമയെന്ന നിലക്ക് കണ്ടിരിക്കാം.

©bhadran praveen sekhar

മനസ്സ് നിറക്കുന്ന 'ഇരുമുടി' !!

ഫസ്റ്റ് ലുക്കും ടീസറും ട്രൈലറും തന്ന പ്രതീക്ഷ വെറുതെയായില്ല. സമീപ കാലത്ത് വന്ന രവി തേജ പടങ്ങളിൽ എല്ലാം കൊണ്ടും മനസ്സ് നിറച്ച ഒരു സിനിമ.

മലയാളത്തിലെ 'മാളികപ്പുറം' സിനിമയോട് സാമ്യത തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ടൈറ്റിലും പോസ്റ്ററുകളും ഒഴിച്ച് നിർത്തിയാൽ ആ സിനിമയുമായി 'ഇരുമുടി'ക്ക് ഒരു ബന്ധവുമില്ല.

ആന്ധ്രയിലെ ഉൾ ഗ്രാമ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പറയുന്ന ഒരു സാധാരണ കഥ. പക്ഷേ 'മാസ്സ് മഹാരാജ'യെ ഈ സിനിമയിൽ തീർത്തും സാധാരണക്കാരനാക്കി കഥ പറയുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന ഒരു ഫ്രഷ്‌നെസ്സ് വേറെയാണ്.

സാധാരണക്കാരന്റെ വേഷമെങ്കിലും രവി തേജക്കായി ഒരുക്കിയ ആക്ഷൻ സീക്വൻസുകൾ സിനിമയുടെ കഥാഗതിക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ വിളക്കി ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.

കള്ള് കുടിയനും, അടിപിടിക്കാരനുമായ ഒരാൾ എന്നതിനൊപ്പം തന്നെ സ്നേഹനിധിയായ അച്ഛനായും, ഭർത്താവായും, അയ്യപ്പ ഭക്തനായുമൊക്കെ രവി തേജയിലെ നടനെ ഫുൾ ഫോമിലാക്കുന്നു സംവിധായകൻ.

ഒരു ഭക്തി പടത്തിന്റെ മൂഡിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുന്ന കഥാ മുഹൂർത്തങ്ങളും പാട്ടുകളുമൊക്കെ ഉണ്ടെങ്കിലും 'ഇരുമുടി' യുടെ ആസ്വാദനം ഒരു ഫാമിലി ഇമോഷണൽ സിനിമയുടേതാണ്.

ഒരു ഫാമിലി ഇമോഷണൽ ത്രില്ലർ എന്ന നിലക്ക് സിനിമക്കുള്ളിൽ ഒരുക്കി വച്ച സസ്പെൻസും ട്വിസ്റ്റുമൊക്കെ കൊള്ളാം.

വില്ലനാര് എന്ന് ഊഹിക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള സൂചനകൾ ഉള്ളപ്പോഴും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ട്വിസ്റ്റുകൾ കൊണ്ടാണ് ക്ലൈമാക്സിൽ സിനിമ മറ്റൊരു ട്രാക്കിലേക്ക് കയറുന്നത്.

രവി തേജ - ബേബി നക്ഷത്രയുടെ അച്ഛൻ-മകൾ കോമ്പോ സീനുകളും പെർഫോമൻസുമാണ് 'ഇരുമുടി'യുടെ ഇമോഷണൽ ഗ്രാഫ് ഉയർത്തുന്നത്. ക്ലൈമാക്സ് ഒക്കെ ആ തലത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ഹൃദയ വൈകാരികത സമ്മാനിച്ചു.

പ്രിയ ഭവാനി ശങ്കർ, സായ് കുമാർ, സ്വാസിക, രമേശ് ഇന്ദിര അടക്കമുള്ളവരുടെ കാസ്റ്റിങ്ങും നന്നായിരുന്നു.

അയ്യപ്പ ഭക്തി ഗാനങ്ങളും അതിന്റെ കൊറിയോഗ്രാഫിയുമൊക്കെ തിയേറ്റർ സ്‌ക്രീനിൽ ഓളമുണ്ടാക്കി.

ജി.വി പ്രകാശ് കുമാറിന്റെ സംഗീതം എല്ലാ തലത്തിലും സിനിമയിലേക്ക് നമ്മളെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. 

ഇമോഷണൽ സീനുകളിലും ക്ലൈമാക്സിലുമൊക്കെ അത് ഏറ്റവും ഗംഭീരമായി തന്നെ അനുഭവപ്പെടുന്നിടത്താണ് 'ഇരുമുടി' രവി തേജയുടെ ഒരു വേറിട്ട സിനിമയാകുന്നത്.

©bhadran praveen sekhar

ലളിതം..ഹൃദ്യം ..മനോഹരം !!

എല്ലാം കൊണ്ടും ഒരു ക്ലീൻ ഫാമിലി എന്റെർറ്റൈനെർ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന പൈസ വസൂൽ സിനിമ. 

ആക്ഷൻ വയലൻസ് സിനിമകളുടെ അതി പ്രസര കാലത്ത് 'ബെത്ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റ്' പോലുള്ള സിനിമകൾ തരുന്ന ഫ്രഷ്‌നെസ്സ് ചെറുതല്ല.

ജനറേഷൻ ഗ്യാപ്പുകളൊന്നും ബാധകമാകാത്ത വിധം എല്ലാ പ്രായക്കാരെയും സിനിമയിലേക്ക് കണക്ട് ആക്കാൻ ഗിരീഷ് ADക്ക് സാധിച്ചു.

അങ്കമാലി - കറുകുറ്റി പ്രദേശത്തെ കുടുംബ യൂണിറ്റിലേക്ക് വീട് മാറി താമസിക്കാൻ നമ്മളും എത്തിയ പോലെ.

ആഷ്‌ലിയുടെ കണ്ണുകളിലൂടെ ജസ്റ്റിനെയും പ്രദേശവാസികളെയും നമ്മളും നോക്കി കാണുകയാണ്.

'സർവ്വം ജസ്റ്റിൻ മയ'മായൊരിടം..

'സമ്മർ ഇൻ ബത്ലഹേമി'ലെ ഡെന്നീസിനെ പോലെ ഈ ബെത്ലേഹിമിലെ ജസ്റ്റിൻ ഡേവിസും വളരെ പെട്ടെന്ന് ഹൃദയത്തിൽ കുടിയേറുന്നു.

പുറമേക്ക് ചിരിക്കുകയും സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും അനാഥത്വം പേറുന്ന ഡെന്നിസിന്റെ വേദന നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇവിടെ ജസ്റ്റിന്റെ കാര്യത്തിലും അങ്ങനൊരു വേദനയുണ്ട്.

നഷ്ടപ്രണയവും ബ്രേക്കപ്പുമൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്ന മാനസികാഘാതങ്ങളിൽ നിന്ന് എല്ലാവർക്കും കരകയറാൻ പറ്റണമെന്നില്ല. പുറമേക്ക് എത്ര സന്തോഷവാനായാലും അത് മനസ്സിൽ എന്നും കിടന്നെരിയുന്നുണ്ടാവും.

സേഫ് സോണെന്ന് പറയുമ്പോഴും ജസ്റ്റിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇമോഷണൽ സീനിലൊക്കെ ഗംഭീര പ്രകടനമായിരുന്നു നിവിൻ പോളി.

മമിതയുടെ കാര്യത്തിലും ഇങ്ങനൊരു മാറ്റം കാണാൻ പറ്റും. ഇന്നേ വരെ ചെയ്ത കഥാപാത്രങ്ങളോടൊന്നും സാമ്യത തോന്നിപ്പിക്കാതെ തന്നെ ആഷ്ലിയെ കൈയ്യൊതുക്കത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ക്ലൈമാക്സ് സീനിലൊക്കെ മമിത സ്‌കോർ ചെയ്യുന്ന കാഴ്ച.

നിവിൻ - മമിത കോംബോ സീനുകൾ എല്ലാം ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചം. 

കാന്താര, വടക്കു നോക്കിയന്ത്രം, നാടോടിക്കാറ്റ് അടക്കമുള്ള സിനിമകളുടെയും മറ്റു സോഷ്യൽ മീഡിയാ വീഡിയോകളുടേയുമൊക്കെ റഫറൻസ് സമർത്ഥമായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് സിനിമയിൽ.

റോഷൻ ഷാനവാസ് - ഷമീർ ഖാൻ - സംഗീത് പ്രതാപ് ടീമിന്റെ കൗണ്ടർ ഡയലോഗുകൾ സിനിമയുടെ പ്രധാന എന്റർടൈൻമെന്റ് ആണ്.

സുരേഷ് കൃഷ്ണ - വിനയ് ഫോർട്ട് - ശ്യാം മോഹൻ - സൃന്ദ അങ്ങിനെ നീളുന്നവരുടെ രസികൻ പ്രകടനങ്ങൾ വേറെയും.

സുഹൈൽ കോയ - വിനായക് ശശി കുമാറിന്റെ വരികൾ.. വിഷ്ണു വിജയുടെ സംഗീതം.. അജ്മൽ സാബുവിന്റെ ഛായാഗ്രഹണം ആകാശ് ജോസഫ് വർഗ്ഗീസിന്റെ എഡിറ്റുമൊക്കെ ബെത്ലഹേമിന്റെ ആസ്വാദനത്തിൽ നല്ലൊരു പങ്ക് വഹിച്ചു.

കഥാപാത്രങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പേരുകൾക്കൊപ്പം തന്നെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു പോകുന്നു Room 17, MP 3 King പോലെയുള്ള ചില പേര് വിളികൾ.

ജസ്റ്റിന്റെ വീട്ടിനു മുന്നിൽ പൂത്തു നിൽക്കുന്ന ബോഗെയ്ൻവില്ലക്ക് പോലും സിനിമയിൽ റോളുണ്ട്.

റിലീസാകാതെ പോയ 'അന്ന'യിലെ പാട്ടിനു പോലും കാലം കാത്തു വച്ച ദൗത്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

"യവനകഥയിൽ നിന്നു വന്ന ഇടയകന്യകേ...വയന പൂത്ത വഴിയിലെന്തേ വെറുതെ നിൽപ്പു നീ?"

ജസ്റ്റിൻ -ആഷ്ലി പ്രണയത്തെ അത്ര മാത്രം അനുഭവ ഭേദ്യമാക്കാൻ ആ പാട്ടിനു സാധിച്ചു. 

വ്യത്യസ്ത പ്രായക്കാരുടെ പ്രണയം എന്ന ആശയത്തെ ഒരേ സമയം സരസമായും ഹൃദ്യമായും പറഞ്ഞവതരിപ്പിച്ച ഗിരീഷിന്റെ സിനിമാ മാന്ത്രികതക്ക് കൈയ്യടികൾ.

©bhadran praveen sekhar

ഖലീഫ

വൈശാഖിന്റെ 'പോക്കിരി രാജ' തൊട്ട് അവസാനം വന്ന 'ടർബോ' വരെയുള്ള മിക്ക പടങ്ങളും മാസ്സ് മസാല എന്റെർറ്റൈനെർ എന്ന ലേബലിൽ തന്നെയാണ് ആസ്വദിച്ചത്. 'ഖലീഫ' യും ആ മൂഡിലിരുന്നു തന്നെ കണ്ടു.

ഹൈപ്പിന് ഒത്ത സിനിമയായില്ല എന്നത് സത്യം തന്നെയെങ്കിലും ചുമ്മാ ഒരു ഓളത്തിന് അങ്ങിനെ കണ്ടിരിക്കാം.

വൈശാഖിന്റെ 'മോൺസ്റ്റർ' ഒക്കെ വച്ച് നോക്കിയാൽ 'ഖലീഫ'യിൽ വഷളത്തരങ്ങൾ ഇല്ല എന്നത് ആശ്വാസം.

പുതുമ വറ്റിയ കഥയും ദുർബ്ബലമായ തിരക്കഥയും വച്ച് 'ഖലീഫ'ക്ക് ഒരു കൊമേഴ്സ്യൽ വാല്യൂ ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാൻ വൈശാഖ് പരമാവധി ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴും പാളിച്ചകൾ പലതാണ് എന്ന് പറയാം.

സ്ലോ മോഷന്റെയും ബി.ജി എമ്മിന്റെയുമൊക്കെ അതിപ്രസരം സിനിമയിലെ പ്രധാന കല്ല് കടിയായിരുന്നു.

കഥയേക്കാൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ബിൽഡ് അപ്പുകൾക്ക് പ്രാധാന്യം കൊടുത്തു വന്നപ്പോൾ കൊടുത്ത ബിൽഡ് അപ്പിന് അനുസരിച്ചു താരങ്ങൾക്ക് പെർഫോം ചെയ്യാൻ ഒന്നുമില്ലാത്ത അവസ്ഥ.

യുക്തിരഹിതമായ കാര്യങ്ങളെ സിനിമാറ്റിക്കാക്കി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ കാണുന്നവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന ആ ഒരു മെയ്ക് ബിലീവ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നില്ല.

കണ്ണൂരും കോഴിക്കോടുമൊക്കെ കഥാപാശ്ചാത്തലമായിട്ടും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സംഭാഷണ ശൈലിയിലൊന്നും അവിടത്തെ പ്രാദേശികത അനുഭവപ്പെട്ടില്ല.

സ്റ്റൈലും സ്വാഗും കൊണ്ട് പൃഥ്വിരാജ് - നീൽ നിഥിൻ മുകേഷ് ടീം പിന്നെയും ഒരു വിധം പിടിച്ചു നിന്നു.

ഇന്ദ്രൻസ്- രഞ്ജി പണിക്കർ- സഞ്ജു ശിവറാം അടക്കമുള്ള സഹ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രകടനങ്ങൾ ഒട്ടും തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല.

പാർട്ടി സെക്രട്ടറി വില്ലൻ വേഷത്തിൽ ഷമ്മി തിലകൻ നിറഞ്ഞു നിന്നെങ്കിലും 'ലെഫ്റ്റ് റൈറ്റ് ലെഫ്റ്റി'ലെ കൈതേരി സഹദേവന്റെയൊക്കെ പോലെ ഒരു ഓളം ഉണ്ടാക്കാൻ പറ്റിയില്ല.

കേരള രാഷ്ട്രീയമെന്നാൽ ഈ പറഞ്ഞ പാർട്ടി സെക്രട്ടറിയും സ്വർണ്ണ മാഫിയയയുമാണ് എന്ന മട്ടിലൊക്കെയുള്ള അവതരണം ബോറായിരുന്നു.

കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ സ്വർണ്ണക്കടത്ത് വിവാദങ്ങളും , കസ്റ്റംസിന്റെ സ്വർണ്ണ വേട്ടയും അതിന് പിന്നിലെ കളികളുമടക്കം പലതും പ്രമേയവത്ക്കരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും എവിടെയും കൃത്യമായൊരു ഫോക്കസില്ലാത്ത കഥ പറച്ചിൽ.

കാമിയോ വേഷങ്ങൾ കൊണ്ട് 'ഖലീഫ'ക്ക് ബ്രാൻഡ് വാല്യൂ ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും അതിനൊന്നും സിനിമയിൽ യാതൊരു വിധ ഇമ്പാക്റ്റും കൊണ്ട് വരാൻ സാധിച്ചില്ല.

സ്വർണ്ണക്കടത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ മമ്പറക്കൽ അഹ്മദ് അലിയെയും, ആമിർ അലിയെയുമൊക്കെ ഹീറോവത്കരിക്കുമ്പോഴും ഹാരിസ് ബഷീറിനെ പ്രതിനായകനാക്കുമ്പോഴും 'ഖലീഫ' ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കുന്ന പൊതുബോധത്തിൽ അപകടമുണ്ട്.

ഇതേ സ്വർണ്ണക്കടത്തിന്റെ പേരിൽ ഒരിക്കലും സിനിമയിലെ സേട്ടുജീക്കും, കേന്ദ്ര മന്ത്രി സെൽവത്തിനും, പാർട്ടി സെക്രട്ടറി പുന്നവേൽ രാഘവനുമൊന്നും അത് ബാധകമാകില്ല എന്നത് കട്ടായം.

©bhadran praveen sekhar

പോപ്പ് സംഗീത ചക്രവർത്തിക്ക് ഒരു മികവുറ്റ സിനിമാ സമർപ്പണം !!

ഒരു ബയോപിക് എന്നതിനേക്കാൾ മൈക്കൽ ജാക്സന്റെ സംഗീത വിരുന്ന് എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കേണ്ടി വരുന്ന പടം.1966 ൽ ജോസഫ് ജാക്സൻ തന്റെ അഞ്ച് മക്കളെയും വച്ച് 'ജാക്സൺ 5' എന്ന ബാൻഡ് ടീം തുടങ്ങുന്നത് തൊട്ട് 1988 ലെ 'ബാഡ്' ടൂർ പര്യടനം വരെയുള്ള മൈക്കൽ ജാക്സന്റെ സംഗീത ജീവിതത്തിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരമാണ് സിനിമ.

മൈക്കിൽ ജാക്സന്റെ വ്യക്തി ജീവിതത്തിലെ വിവാദങ്ങളോ പ്രതിസന്ധികളോ ഒന്നും തന്നെ ഭാഗമാക്കാതെ മൈക്കിൽ ജാക്സൻ എന്ന പെർഫോമറെ മാത്രം ഫോക്കസ് ചെയ്തു കൊണ്ടാണ് സിനിമ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്.

കരിയറിന്റെ തുടക്കവും വളർച്ചയും കാണിച്ചു പോകുന്നതോടൊപ്പം

അച്ഛൻ ജോസഫ് ജാക്സണിന്റെ നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന മൈക്കിലിനെ നമുക്ക് കാണാം.

ആ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നുള്ള മൈക്കിൽ ജാക്സന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനമെന്ന പോലെയാണ്‌ 'ബാഡ്' ടൂറിനെ സിനിമ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്.

ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് ലോക പ്രസിദ്ധനായ സംഗീതജ്ഞനിലേക്കുള്ള അയാളുടെ സംഭവ ബഹുലമായ ജീവിത യാത്രയിലെ ഏതാനും കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് സിനിമയിലുള്ളത്.

ക്വിൻസി ജോൺസുമായുള്ള മൈക്കലിന്റെ കൂടി കാഴ്ച, പിന്നീട് ചെയ്ത ആൽബങ്ങൾ, അതിലൂടെ കിട്ടിയ ലോക പ്രശസ്തി, എം. ടി വി ചാനലുമായുള്ള കൈ കോർക്കൽ, ശാരീരികമായി അയാൾ നടത്തുന്ന മാറ്റങ്ങൾ, പെപ്സി പരസ്യത്തിനിടെ സംഭവിച്ച അപകടം, ശേഷമുള്ള തിരിച്ചു വരവ്, 88 ലെ ബാഡ് ടൂറിലെ പ്രകടനം അങ്ങിനെ പോകുന്ന ചുരുക്കം അദ്ധ്യായങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ സംഭവ ബഹുലമാണ് 'മൈക്കൽ'.

ശബ്ദ സംവിധാനം, ഛായാഗ്രഹണം, കൊറിയോഗ്രാഫി, ലൈറ്റിങ്, കളർ ഗ്രേഡിങ് അങ്ങിനെ എല്ലാം കൊണ്ടും മികച്ച തിയേറ്റർ എക്സ്പീരിയൻസ് തരുന്ന പടം.

മൈക്കിൽ ജാക്സന്റെ ഒരു ലൈവ് മ്യൂസിക് കൺസെർട്ടിൽ നമ്മളെ കൊണ്ടിരുത്തിയ പോലെ.

പിന്നെ എടുത്തു പറയേണ്ടത് മൈക്കിൽ ജാക്സനായി എത്തുന്ന ജാഫർ ജാക്സന്റെ അസാധ്യ പ്രകടനമാണ്. രൂപം കൊണ്ടും മാനറിസം കൊണ്ടും പ്രകടനം കൊണ്ടും അയാൾ മൈക്കിൽ ജാക്ക്സൻ തന്നെയല്ലേ എന്ന് ചിന്തിപ്പിക്കും.

തിയേറ്ററിൽ തന്നെ കാണേണ്ട ഒരു ഗംഭീര പടം എന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറയാനില്ല. 

©bhadran praveen sekhar

എല്ലാ തലത്തിലും ഒരു 'ബ്രാൻഡ് ന്യൂ' സ്പൈഡർ മാൻ !!

ആഘോഷിക്കാൻ ഒരുപാട് സൂപ്പർ ഹീറോസുള്ള ഹോളിവുഡിൽ സ്പൈഡർമാനോട് മാത്രമായി തോന്നുന്ന ഒരിഷ്ടമുണ്ട്. നമുക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ / നിഷ്ക്കളങ്കന്റെ ഐഡന്റിറ്റി ഉള്ള അമാനുഷികൻ.

ഈ പറഞ്ഞ അയൽപക്കത്തെ പയ്യൻ ഇമേജ് സ്പൈഡർമാന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതാണ്.

2002 - 2007 വരെ ടോബി മാഗ്വർ ചെയ്ത സ്‌പൈഡർമാനെ പിന്നീട് ആൻഡ്രൂ ഗാർഫീൽഡിന് വച്ച് മാറിയപ്പോൾ നിരാശ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.

പക്ഷേ അപ്പോഴും പീറ്റർ പാർക്കർ എന്ന കഥാപാത്രത്തിനോടുണ്ടായിരുന്ന താൽപ്പര്യത്തിന് മാറ്റമുണ്ടായില്ല.

2012 - 2014 വരെ നീണ്ട Amazing Spiderman സീരീസിന് നു ശേഷം മാർവെൽ സിനിമാറ്റിക് യൂണിവേഴ്‌സിലേക്ക് ലയിച്ച സ്പൈഡർമാനോടു ആദ്യം ഒരകൽച്ച തോന്നിയെങ്കിലും ടോബി മാഗ്വറിനു ശേഷം വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം പീറ്റർ പാർക്കറിന്റെ പഴയ നിഷ്ക്കളങ്കതയെ തിരിച്ചെത്തിക്കാൻ ടോം ഹോളണ്ടിന്റെ കാസ്റ്റിങ്ങിലൂടെ സാധിച്ചു.

Homecoming ൽ തുടങ്ങി Far From Home ലൂടെ തുടർന്ന് No Way Home ൽ എല്ലാം അവസാനിച്ചെന്ന് കരുതിയിടത്ത് നിന്നാണ് വീണ്ടും സ്‌പൈഡർ മാൻ വരുന്നത്.

ഡോക്ടർ സ്ട്രെയ്ഞ്ചിന്റെ മാജിക് സ്പെല്ലിലൂടെ ലോകത്തുണ്ടായ മാറ്റങ്ങൾ, അത് സ്‌പൈഡർമാനെയും വല്ലാതെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.

പീറ്റർ പാർക്കിന്റെ വ്യക്തി ജീവിതത്തിലുണ്ടായ നഷ്ടങ്ങൾ, അയാളുടെ ട്രോമ, ഏകാന്ത ജീവിതം എല്ലാമടങ്ങുന്ന ഒരു വൈകാരികമായ കഥാപരിസരമാണ് ഇവിടെ.

ഡെഡ്പൂളിന്റെ മാനറിസങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ബോഡി ലാംഗ്വേജ് സ്‌പൈഡർമാൻ രസകരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നുണ്ട് ചില സീനുകളിൽ.

അതേ സ്പൈഡർമാൻ തന്നെ പല സീനുകളിലും നമ്മളെ ത്രസിപ്പിക്കുകയും പതിവില്ലാത്ത വിധം ഇമോഷണൽ ആക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.

നിസ്സഹായതയും വൈകാരികതയുമൊക്കെ ബ്രാൻഡ് ന്യൂവിലെ സ്പൈഡർമാനെ കൂടുതൽ ജനപ്രിയനാക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.

എല്ലാ മനുഷ്യരിലും ഒരു സൂപ്പർ ഹീറോ ഉണ്ട് എന്ന പോലെ എല്ലാ സൂപ്പർ ഹീറോമാരിലും നിസ്സഹായനും ഇമോഷണലുമായ ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ട് എന്ന് ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു ഇത്തവണത്തെ സ്‌പൈഡർമാൻ.

സ്ഥിരം ആക്ഷൻ സൂപ്പർ ഹീറോ സങ്കല്പത്തിനപ്പുറം സ്‌പൈഡർമാനെ എല്ലാ തലത്തിലും ബ്രാൻഡ് ന്യൂ ആക്കുന്ന മെയ്കിങ് തന്നെയാണ് 'Spider Man -Brand New Day' യുടെ ആസ്വാദനം .

©bhadran praveen sekhar

ഒരു 'ഹൈ ക്ലാസ്സ്' ഫാമിലി ഫീൽ ഗുഡ് എന്റർടൈനർ !!

ആദിത്യ ചോപ്ര - കരൺ ജോഹർ പടങ്ങളിലൂടെ ഒരു കാലത്ത് കണ്ടു ശീലിച്ച ഹൈ ക്ലാസ്സ് സൊസൈറ്റിയുടെ കഥാപശ്ചാത്തലവും കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന കൊട്ടാരക്കെട്ടുകളും അവരുടെ ജീവിത ശൈലികളുമൊക്കെ തമിഴ് സിനിമയുടെ പ്രാദേശികതയിലേക്ക് സമന്വയിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് വെങ്കി അറ്റ്ലൂരി 'വിശ്വനാഥ്‌ ആൻഡ് സൺസി'ന്റെ കഥ പറയുന്നത്.

 

ഹൃദ്യമായ കഥാമുഹൂർത്തങ്ങളും പശ്ചാത്തല സംഗീതവുമൊക്കെ കൊണ്ട് സിനിമയുടെ പ്ലോട്ടിലേക്ക് കുറഞ്ഞ സമയം കൊണ്ട് തന്നെ കണക്ട് ആകാൻ സാധിക്കും.

 

പ്രമേയപരമായ പുതുമയോ മറ്റു ഗംഭീര സംഗതികളോ ഒന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്തപ്പോഴും ആദ്യാവസാനം വരെ ഒരു ഫീൽ ഗുഡ് സിനിമയുടെ ആസ്വാദനം സമ്മാനിക്കാൻ സംവിധായകന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സൂര്യയുടെ പെർഫോമൻസും ജി. വി പ്രകാശ് കുമാറിന്റെ സംഗീതവും സിനിമക്ക് നൽകുന്ന വൈകാരികത വളരെ വലുതാണ്.

 

രാധിക ശരത്കുമാറിന്റെ അമ്മ വേഷവും അത് പോലെ ഒന്നാണ്.

അമ്മ-മകൻ ബന്ധത്തിലെ രസകരമായ കെമിസ്ട്രിയും അവർക്കിടയിലെ ഇമോഷണൽ ബോണ്ടുമൊക്കെ

അനുഭവപ്പെടുത്തിയ പ്രകടനങ്ങൾ ആയിരുന്നു സൂര്യ - രാധിക ശരത്കുമാർ കോംബോ സീനുകളിൽ.

'ദശരഥ'ത്തിലെ ആനി, 'മിന്നാര'ത്തിലെ നീന പോലുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളുമായി സാമ്യത തോന്നിപ്പിച്ചെങ്കിലും മമിതയുടെ മാഡി എന്ന കഥാപാത്രം അതിൽ നിന്നെല്ലാം വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

 

ഓവർ പെർഫോം ചെയ്യുകയും വേണം എന്നാൽ മീറ്റർ വിട്ടു പോകാനും പാടില്ലാത്ത ഒരു കഥാപാത്രം. 'സമ്മർ ഇൻ ബത്ലഹേ'മിലെ ആമിയെ ഒക്കെ പോലെ മൂന്ന് നാല് കാരക്ടർ വേരിയേഷൻ കടന്ന് വരും. ഈ ടാസ്ക്കിനെ മമിത ഏറ്റെടുത്തു വിജയിപ്പിച്ചത് ചെറിയ കാര്യമല്ല.

രാധികക്കൊപ്പവും സൂര്യക്കൊപ്പവുമൊക്കെയുള്ള സീനുകളിൽ മമിത ഒരു പോലെ സ്‌കോർ ചെയ്തു.

 

42 കാരനോടുള്ള 22 കാരിയുടെ പ്രണയത്തെ വെങ്കി അറ്റ്ലൂരി പക്വതയോടെ സിനിമയിൽ കൈകാര്യം ചെയ്തു കാണാം.

 

സങ്കീർണ്ണമായി പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയ സഞ്ജയ് - മാഡി ബന്ധത്തെ ഹൃദ്യമായി തന്നെ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചു.

അതേ സമയം Extramarital affair നെ പറ്റിയുള്ള ഫിലോസഫിക്കൽ ക്ലാസ്സും അനുബന്ധ സീനുകളുമൊക്കെ സിനിമയിലെ കല്ല് കടികളാകുന്നുണ്ട്.

രാജീവ് മേനോൻ - രവീണ ടണ്ടൻ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ആ തലത്തിൽ കൊടുക്കുന്ന സെന്റിമെൻസൊന്നും സിനിമയിൽ വേണ്ട വിധം സാധൂകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

 

അങ്ങിനെയുള്ള ക്രിഞ്ചുകളുള്ളപ്പോഴും ഒരു ഫീൽ ഗുഡ് സിനിമ എന്ന നിലക്ക് തൃപ്തിപ്പെടുത്തി 'വിശ്വനാഥ് ആൻഡ് സൺസ്'.

©bhadran praveen sekha

പ്രതികാരത്തിൻെറയും പ്രണയത്തിന്റെയും ലോകം !!

ഒരു ടിപ്പിക്കൽ ഗ്യാങ്‌സ്റ്റർ സിനിമയാകുമെന്നുള്ള കണക്ക് കൂട്ടലുകൾ പാടെ തെറ്റിച്ചു കൊണ്ട് ഗംഭീര തിയേറ്റർ എക്സ്പീരിയൻസ് സമ്മാനിച്ച സിനിമ.

അനവധി നിരവധി നഷ്ട പ്രണയ സിനിമകൾക്ക് പ്രചോദനമായ 'ദേവദാസി'നെ ഒരു ഗ്യാങ്‌സ്റ്റർ കഥാപശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് പുനഃപ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതോടൊപ്പം 'ദേവദാസി'ലെ കഥാപാത്രങ്ങളെയും ദുരന്ത കഥാ സന്ദർഭങ്ങളെയുമൊക്കെ അടിമുടി പൊളിച്ചെഴുതുകയാണ് അരുൺ മതേശ്വരൻ ചെയ്യുന്നത്.

ദാസ് അഥവാ ദേവ് ദാസ്, ചന്ദ്രമുഖി അഥവാ ചന്ദ്രാ, പാറു അഥവാ പാർവ്വതി എന്ന നിലക്കാണ് സിനിമയിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പോലും പേരിട്ടിരിക്കുന്നത്. ദേവദാസിലെ തന്നെ ചുന്നിലാൽ എന്ന കഥാപാത്രത്തെയും മറ്റൊരു തരത്തിൽ പുനരവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് ഇവിടെ.

സംഭവിച്ചതെല്ലാം നല്ലതിന്, സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം നല്ലതിന്, ഇനി സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്നതും നല്ലതിന് എന്ന ഗീതോപദേശത്തെ പാടെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള ഒരു തുടക്കമാണ് സിനിമയുടെ.

Evil is Good and Good is Evil .. ഇതാണ് സിനിമയിൽ സെറ്റ് ചെയ്തു വച്ചിരിക്കുന്ന ലോജിക്കിന്റെ മീറ്റർ. ഇതിലേക്ക് കണക്ട് ആയാൽ പിന്നെ സിനിമ തീരും വരെ DC എന്നത് വേറെ ഒരു ലോകമാണ്.

തെറ്റ് ചെയ്തവരെ തേടി പോലീസ് വരും ...എന്നാൽ തെറ്റ് ചെയ്ത പോലീസിനോട് ആര് ചോദിക്കും ?

ഈ ചോദ്യം ഉയർത്തി കൊണ്ടാണ് സിനിമ കാണുന്ന നമ്മളെ നായകന്റെ പക്ഷത്തേക്ക് ആദ്യമേ കൊണ്ട് നിർത്തുന്നത്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അവിടുന്നങ്ങോട്ട് നായകന്റെ മനോ വ്യാപാരങ്ങളിൽ നമ്മളും കുടുങ്ങി പോകുന്നു.

ഒരു പ്രാദേശിക ഗ്യാങ്‌സ്റ്റർ സിനിമയുടെ രൂപത്തിൽ തുടങ്ങി സൗഹൃദത്തിന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെയും പ്രതികാരത്തിന്റെയുമൊക്കെ തീവ്ര വൈകാരികതകളിലൂടെ കടന്ന് പോകുകയാണ് DC.

പതിനെട്ട് വർഷങ്ങളായി വേശ്യാലയത്തിലെ ഇരുട്ട് മുറിയിൽ കഴിഞ്ഞ ചന്ദ്രയുടെ പൊള്ളുന്ന ജീവിതം കൂടിയാണ് DC.

അവൾക്ക് കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം, ദാസിനോടുള്ള വിശ്വാസം, പ്രണയം അതൊക്കെ സിനിമയിലെ ഓരോ സീനിലൂടെയും അനുഭവഭേദ്യമാക്കുന്നു അരുൺ മാതേശ്വരൻ.

പരിചയമുള്ളവരോട് നമുക്ക് എല്ലാം പറയാൻ സാധിക്കണമെന്നില്ല..എന്നാൽ അപരിചിതരോട് നമുക്ക് എന്തും പറയാം.

ദാസിനോടുള്ള അപരിചിതത്വം ചന്ദ്രക്ക് നൽകുന്ന ഇമോഷണൽ ലിബറേഷൻ അതാണ്.

വിശാലമായ കടൽപ്പരപ്പിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ചന്ദ്രയും ദാസും വിദൂര ദൃശ്യത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സീനൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഇമോഷണൽ ഇമ്പാക്ട് അത്ര മാത്രം ഗംഭീരമായിരുന്നു.

ഒറ്റ സീനിലൂടെ തന്നെ ദാസ്-ചന്ദ്ര ബന്ധത്തിലെ ഭാവതീവ്രതയുടെ ആഴം നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെടുന്നതാണ്.

പ്ലാസ്റ്റിക് റോസാപ്പൂവും, ചുവന്ന മാരുതി ഓംനിയും, ആ തോക്കുമൊക്കെ കൂടിയുള്ള ഡെഡ്ലി കോമ്പോ DC യെ ക്ലാസ്സ്‌-മാസ്സ് സിനിമയാക്കുന്നു .

അനിരുദ്ധിന്റെ വേറിട്ട സൗണ്ട് ട്രാക്ക്സ് ആണ് ഈ സിനിമയുടെ മെയിൻ പവർ.

ലോകേഷ് -വാമിഖ - സഞ്ജന കൃഷ്ണമൂർത്തി തൊട്ട് സിനിമയിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും കാസ്റ്റിങ്ങും പെർഫോമൻസും എടുത്തു പറയേണ്ടത് തന്നെ. എല്ലാം കൊണ്ടും പൈസ വസൂൽ പടം.

©bhadran praveen sekhar

The Odyssey

ഹോമറിന്റെ 'ഒഡീസി'യെ അതേ പടി പിന്തുടരാതെ ഏറ്റവും ലളിതമായ ഭാഷയിൽ നോളൻ ഒരുക്കിയ ദൃശ്യവിസ്മയം.

പ്രമേയപരമായ സങ്കീർണ്ണതകളെയെല്ലാം ഒഴിവാക്കി കൊണ്ട് കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസിക വിചാരങ്ങളിലൂടെയാണ് നോളൻ 'ഒഡീസി'യെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത് .

ട്രോജൻ യുദ്ധം ജയിച്ച് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും സ്വരാജ്യമായ ഇഥാക്കയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്താത്ത ഒഡീസിയസും പടയാളികളും ഒരു ഭാഗത്ത് .

എന്നെങ്കിലും തിരിച്ചു വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഇഥാക്കയിലെ കൊട്ടാരത്തിൽ ഭാര്യ പെനലോപ്പയും മകൻ ടെലിമാക്കസും .

ഒഡീസിയസിന് തന്റെ സമുദ്രയാത്രക്കിടെയുള്ള പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിക്കേണ്ടി വരുന്ന പോലെ പെനലോപ്പക്ക് കൊട്ടാരത്തിനുള്ളിലെ അധികാര മോഹികളിൽ നിന്നും രക്ഷ നേടേണ്ടതുണ്ട്. 

യുദ്ധം ജയിപ്പിച്ച രാജാവെന്ന ഖ്യാതിയോ അല്ലെങ്കിൽ ഹീറോയിസമോ ഒന്നുമല്ല ഒഡീസിയസ് പേറുന്ന കുറ്റബോധത്തെയാണ് നോളൻ ചർച്ചക്ക് വക്കുന്നത്.

ഒരു യുദ്ധത്തിലും വിജയികൾ ഇല്ല..യുദ്ധം സമ്മാനിക്കുന്നത് അശാന്തി മാത്രമാണ് എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തും വിധമാണ് ഒഡീസിയസിന്റെ സമുദ്രത്തിലൂടെയുള്ള അലച്ചിൽ .

ഇവിടെ ഹോമറിന്റെ 'ഒഡീസി'യിലെ ദൈവീക സങ്കല്പങ്ങളെയോ, ശാപങ്ങളെയോ ഒന്നും നോളൻ പരിഗണിക്കുന്നില്ല. പകരം പ്രകൃതിയുടെ വൈചിത്ര്യങ്ങളും ക്ഷോഭങ്ങളുമൊക്കെ ഒഡീസിയസിന്റെ അലച്ചിലിനു കാരണമാകുന്ന പോലെയാണ് .

ട്രോജൻ യുദ്ധത്തിനിടയിൽ ഗ്രീക്ക് സൈന്യം കൊലപ്പെടുത്തിയ യുവതി പിന്നീട് ഒഡീസിയസിന്റെ കാഴ്ചയിലൂടെ അഥീനയായി മാറുന്നതൊക്കെ സിനിമയിലെ നോളന്റെ വേറിട്ട വീക്ഷണങ്ങളാണ്.

സമാനമാണ് മന്ത്രവാദിനിയായ സെർസിയുടെ കാര്യത്തിലും നോളൻ ചെയ്തു കാണുന്നത്.. തീർത്തും നെഗറ്റിവ് ഷെയ്ഡിൽ നിൽക്കുന്ന കഥാപാത്രമായിട്ടും കുറഞ്ഞ സീനുകളിലൂടെ സെർസിക്ക് വൈകാരികമായ ഒരു കഥാപശ്ചാത്തലം ഒരുക്കി കൊടുക്കുന്നു നോളൻ .

അത് പോലെ സൈക്ലോപ്സിന്റെ ഗുഹയിൽ അകപ്പെടുന്നതും അവിടുന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നതുമടക്കമുള്ള സീനുകളെല്ലാം സ്വാഭാവികമെന്നോണം അവതരിപ്പിച്ചു കാണാം .. സൈക്ലോപ്സിന്റെ ഒറ്റക്കണ്ണ് കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചതിന് പൊസൈഡൺ നടത്തുന്ന പ്രതികാരമൊന്നും നോളൻ സിനിമയുടെ ഭാഗമാക്കുന്നില്ല .

ട്രോജൻ യുദ്ധത്തിന് കാരണമെന്നോണം ഹോമർ വ്യാഖ്യാനിച്ചു വച്ച ഹെലന്റെ സൗന്ദര്യ സങ്കൽപ്പത്തെ ലുപിതാ യോങ്ഗോയെ കാസ്റ്റ് ചെയ്തു കൊണ്ട് നോളൻ പൊളിറ്റിക്കലി പൊളിച്ചെഴുതുന്നുണ്ടെങ്കിലും സിനിമയിൽ അതിനെ വേണ്ട വിധത്തിൽ സാധൂകരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളില്ല .

ഹെലന്റെയും ക്ലൈറ്റംനെസ്ട്രയുടെയുമൊക്കെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് സിനിമയിൽ അതിനുള്ള സീനുകൾ മാത്രമേ നൽകിയിട്ടുള്ളൂ എന്നത് വേറെ കാര്യം.

ഹോമറിന്റെ 'ഒഡീസി'യിൽ ഉള്ള പലതിനെയും തന്റെതായ രീതിക്ക് മാറ്റി മറച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും തിയേറ്റർ എക്സ്പീരിയൻസിന്റെ കാര്യത്തിൽ മികവുറ്റ ചലച്ചിത്ര ഭാഷ്യമൊരുക്കുന്നതിൽ ഇത്തവണയും നോളനു പിഴച്ചിട്ടില്ല .

സിറെനുകളെ കാണിക്കുന്ന സീനൊക്കെ നമ്മളെ വല്ലാത്തൊരു മാസ്മരിക ലോകത്തേക്ക് എത്തിക്കുന്നതാണ്.

സിറെനുകളുടെ അഭൗമ സംഗീതത്ത പറ്റി ഒഡീസിയസ് യൂറിലോക്കസിന് വിവരിച്ചു കൊടുക്കുന്ന സംഭാഷണ ശകലങ്ങളിലും ആ മാന്ത്രികത അനുഭവപ്പെടും.

What you most want is what you most can't have, and what you most can't have is what you already had and lost..

ഒഡിസിയസിന്റെ സമുദ്രയാത്രക്കൊപ്പം തന്നെ ഇരുപതു വർഷങ്ങൾ നീണ്ട പെനലോപ്പയുടെയും വളർത്തു നായ ആർഗോസിന്റെയും കാത്തിരിപ്പിന്റെ തീവ്രത സിനിമയിൽ അനുഭവഭേദ്യമാക്കുന്നു നോളൻ.

ഹോമറിന്റെ 'ഒഡീസി' യോട് നീതി പുലർത്തിയില്ല എന്ന പരാതിക്കാരെ പോലും നോളൻ തന്റെ സിനിമ കൊണ്ട് വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.

വിരഹവും..പ്രണയവും.. കാത്തിരിപ്പും...യുദ്ധവും .. അധികാര വടം വലികളും, ചതിയും, വഞ്ചനയും, അശാന്തിയും.. അനീതിയും, കുറ്റബോധവും, വ്യർത്ഥതകളും , പ്രതീക്ഷകളുമൊക്കെയായി ഏതൊക്കെയോ സമുദ്രങ്ങളിൽ അലയാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്ന കപ്പലുകൾ തന്നെയല്ലേ നമ്മൾ മനുഷ്യർ എന്ന് ചിന്തിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് യാത്ര തുടരുകയാണ് നോളന്റെ 'ഒഡീസി'.

©bhadran praveen sekhar

കണ്ടിരിക്കാവുന്ന 'തുടക്കം' !!

വിസ്മയ മോഹൻലാലിൻറെ 'തുടക്കം' എന്ന നിലക്ക് കാണാവുന്ന ഒരു സാധാരണ സിനിമ.'ക്ഷണിക്കപ്പെടാതെ വരുന്ന അതിഥിയുണ്ടാക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങളും പിന്നീടുണ്ടാകുന്ന സംഭവ വികാസങ്ങളും' .. 'ദൃശ്യ'ത്തിന് ശേഷം പല സിനിമകളും ഈ ഒരു പ്ലോട്ടിനെ പല തരത്തിൽ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

സമീപ കാലത്ത് വന്ന 'ബ്ലാസ്റ്റ്' സിനിമയിൽ ഇതേ പ്ലോട്ടിലാണ് സംവിധായകൻ സുഭാഷ് കെ രാജ് ഒരു ഗംഭീര ആക്ഷൻ ത്രില്ലർ ഒരുക്കിയത്.

'ബ്ലാസ്റ്റു' പോലൊരു പടമല്ലെങ്കിലും 'തുടക്ക'ത്തിന്റെ കഥയിലും ഒരു ആക്ഷൻ ത്രില്ലർ സിനിമക്കുള്ള സാധ്യതകൾ ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു. അത് പക്ഷേ വേണ്ട വിധം പരിഗണിച്ചില്ല എന്ന പരാതിയുണ്ട്.

തുടക്കക്കാരെന്ന നിലക്ക് വിസ്മയ മോഹൻലാലും ആശിഷ് ആന്റണിയും നല്ല പ്രകടനം കാഴ്ച വച്ചു.

ആദ്യത്തെ സീനിൽ തന്നെ ആശിഷ് ആന്റണിയുടെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ റൂട്ട് എന്താണെന്ന് നമ്മളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

'ലിയോ'യിൽ സാൻഡി മാസ്റ്റർ 'ചോക്ലേറ്റ് കോഫീ' എന്ന ഒരൊറ്റ ഡയലോഗ് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ആ റെസ്റ്റോറന്റിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭീകരത ഓർത്തു പോയ്.

ആശിഷ് ആന്റണിയുടെ കഥാപാത്ര നിർമ്മിതിക്ക് പിന്നിൽ ലിയോയിലെ സാൻഡി മാസ്റ്റർ റഫറൻസ് ഉണ്ടായിരുന്നോ ആവോ.

എന്തായാലും കാര്യമായി ഡയലോഗ് ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ ആ കഥാപാത്രത്തെ തുടക്കക്കാരൻ എന്ന നിലക്ക് അയാൾ ഗംഭീരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

വിസ്മയയുടെ സിനിമാ തുടക്കം എന്നത് പോലെ ഒരു നടനെന്ന നിലക്ക് ആശിഷ് ആന്റണിയുടെയും തുടക്കമാണിത്.

പെൺമക്കളുടെ അച്ഛൻ വേഷങ്ങളിൽ സായ് കുമാറിന്റെ പ്രകടനത്തിന് വേറിട്ട ഒരു ഫീലാണ്.

'മിന്നാ മിന്നിക്കൂട്ടം', 'മിലി' പോലുള്ള സിനിമകളിലെ അച്ഛൻ വേഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം 'തുടക്ക'ത്തിലും സായ്കുമാറിന്റെ ആ ഒരു റേഞ്ചിലുള്ള പ്രകടനം കാണാൻ പറ്റി.

മോഹൻലാലിന്റെ സാന്നിധ്യം സിനിമക്ക് കിട്ടിയ ബോണസാണ്. അദ്ദേഹം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സീനിൽ സിനിമ തന്നെ ഒരു അഭിനയ കളരിയാകുന്നത് പോലെ.

അച്ഛന്റെ അനായാസേനയുള്ള പെർഫോമൻസിൽ വിസ്മയിച്ചിരിക്കുന്ന വിസ്മയയെ കാണാം.

Make your father proud എന്ന് വിസ്മയയോട് മോഹൻലാൽ പറയുമ്പോൾ അത് ഒരേ സമയം കഥാപാത്രത്തിന്റെയും ഒരച്ഛന്റെയും ഡയലോഗ് ആയി മാറുന്നു.

പേരിന് കുറേ സഹ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും കാര്യമായി ഒന്നും പറയാനില്ലാത്ത പ്രകടനങ്ങളായിരുന്നു പലരുടെയും. അതിനുള്ള സ്കോപ്പും സ്‌പേസും സിനിമയിൽ അവർക്കില്ല താനും. എങ്കിലും ബോബി കുര്യൻ കൊള്ളാം. അത് പോലെ ജിബിൻ ഗോപിനാഥിന്റെ കുത്തി തിരിപ്പ് വേഷവും നന്നായിരുന്നു.

അത് പോലെ Women Empowerment ഉദ്ദേശിച്ചു കൊണ്ട് ചെയ്തു വച്ച സീനുകൾ പലതും ക്രിഞ്ച് ആണ്. 'ബോഗെയ്ൻ വില്ല'യുടെ ക്ലൈമാക്സ് സീനിൽ ഇവനൊക്കെ ഇത്രേ ഉള്ളൂ ചേച്ചീ എന്ന് സൃന്ദ പറഞ്ഞ പോലെ അസ്ഥാനത്ത് ആയില്ല എന്ന് മാത്രം. 

ക്ലൈമാക്സ് ആക്ഷൻ സീനുകളാണ് ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ സിനിമയിലും വിസ്മയയുടെ പെർഫോമൻസിലും ഒരു ഓളം ഉണ്ടാക്കിയത്. 

പ്രമേയപരമായ പുതുമയോ അതി ഗംഭീര സ്ക്രിപ്റ്റോ ഒന്നും ഇല്ലാതിരുന്നിട്ട് കൂടി ആദ്യാവസാനം ബോറടിപ്പിക്കാതെ അവതരിപ്പിക്കാൻ ജൂഡ് ആന്തണിക്ക് സാധിച്ചതാണ് സിനിമയുടെ ആസ്വാദനം.

©bhadran praveen sekhar

Obsession

അവതരണം കൊണ്ടും ദൃശ്യപരിചരണം കൊണ്ടും ടിപ്പിക്കൽ ഹൊറർ സിനിമകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തം. 'Obsession' തന്നെയാണ് ഈ സിനിമയുടെ ഹൊറർ കൊണ്ടെന്റ് .

അതിരില്ലാത്ത ഇഷ്ടവും അഭിനിവേശവുമൊക്കെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭീകരതയാണ് സിനിമയുടെ ആസ്വാദനം.

ഈ ലോകത്ത് ആരെക്കാളും കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടണം.. സ്നേഹിച്ചു കൊല്ലണം.. എന്നൊക്കെയുള്ള പ്രയോഗങ്ങൾ വളരെ റൊമാന്റിക് ആയി പറയുന്നതെങ്കിലും ഇതേ വാചകത്തിന്റെ റിയൽ ഇഫക്ട് എന്താണെന്ന് കാണിച്ചു തരികയാണ് 'ഒബ്സെഷൻ'.

ആഗ്രഹിക്കുന്നത് അതേ പടി സാധ്യമാക്കുന്ന 'One Wish Willow' യിലൂടെ സംവിധായകൻ ഒരുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന കെണിയിൽ കാഴ്ചക്കാരായ നമ്മളും കുടുങ്ങി പോകുന്ന അവസ്ഥ .

കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസികാവസ്ഥകളും അസ്വസ്ഥതകളും വിചിത്രമായ പെരുമാറ്റങ്ങളുമൊക്കെയാണ് ഇവിടെ ഭയാനകത ഉണ്ടാക്കുന്നത്.

ഒരർത്ഥത്തിൽ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രകടനങ്ങൾ തന്നെയാണ് 'ഒബ്സെഷനി'ലെ ഹൊറർ എഫ്ക്ടിന്റെ വീര്യം കൂട്ടുന്നത്.

കേവലമൊരു ഹൊറർ സിനിമ എന്നതിനപ്പുറത്തേക്ക് ടോക്സിക് സ്നേഹ ബന്ധങ്ങളിലെ ഭീകരതയെ ഗംഭീരമായി പ്രമേയവത്ക്കരിക്കാൻ സാധിച്ചതാണ് 'Obsession' നെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയമാക്കിയത് എന്ന് പറയാം.

©bhadran praveen sekhar

എങ്ങുമെത്താതെ പോകുന്ന 'Nobody' !!

നിസ്സാം ബഷീർ - സമീർ അബ്ദുൾ കോംബോയുടെ പ്രതീക്ഷ ഇരട്ടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് 'I Nobody' ടീസറും ട്രെയ്‌ലറും വന്നത്.സിനിമയുടെ തുടക്കത്തിൽ മനസ്സിനെ റിലാക്സ് ആക്കാൻ വേണ്ടി നടത്തുന്ന കൌണ്ട് ഡൌൺ ടെക്നിക് നമുക്കും ബാധകമാകുന്നത് അങ്ങിനെയാണ്.

രണ്ടു സെക്കന്റ് ഹോൾഡ് ചെയ്ത ശേഷം സാവധാനം ശ്വാസം വിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കേ സ്‌ക്രീനിൽ വരുന്നത് ശ്വാസം അടക്കി പിടിച്ചു കാണേണ്ട സീനുകൾ.

ബാങ്ക് കവർച്ചയും, കാർ ചേസിംഗും, ഏറ്റുമുട്ടലുമൊക്കെയായി സംഭവ ബഹുലമായി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സിനിമ. കൊള്ളാമെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന തുടക്കം.

പ്രമോഷൻ പരിപാടികൾക്കിടെ പൃഥ്വിരാജ് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്ന ആദ്യത്തെ ഞെട്ടിക്കൽ സീനുകൾ ഇത് തന്നെയാകാം.

അസാധാരണ സംഭവങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതം താറു മാറാകുന്നത് എങ്ങിനെയാണെന്ന് കാണിച്ചു തരാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ ആണ് പിന്നീട്.

'പല നാടൻ മലയാളി' പോലുള്ള മഞ്ഞ മാധ്യമങ്ങൾ വ്യക്തികളെയും സമൂഹത്തിനെയുമൊക്കെ എങ്ങിനെ കാർന്നു തിന്നുന്നു എന്ന് കാണിക്കുമ്പോൾ പലർക്കും പൊള്ളുമെന്ന കാര്യത്തിൽ തർക്കമില്ല.

'റോഷാക്കി'നു സമാനമായി പണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നടക്കുന്ന കശപിശയും, അന്വേഷണങ്ങളുമൊക്കെ 'നോബഡി'യുടെ കഥാവഴിയിലും കാണാം.

ആദ്യ പകുതി അവസാനിക്കുന്നിടം വരെ സിനിമക്ക് ഒരു ത്രില്ലിംഗ് ഫീൽ സമ്മാനിക്കുന്നതും അതൊക്കെ തന്നെ.

എന്നാൽ രണ്ടാം പകുതിയിൽ കാര്യങ്ങൾ ആകെ കുഴഞ്ഞു മറയുകയാണ്.

രാജീവന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തെയും കുടുംബജീവിതത്തെയും മുൻ നിർത്തി കൊണ്ടുള്ള കഥ പറച്ചിലും സിനിമയുടെ ഴോണർ മാറ്റങ്ങളും ഒക്കെ കൂടി ഒരു അവിയൽ പരുവം.

സാധാരണക്കാരനെന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞു വച്ച രാജീവനെ പിടിച്ചു അമാനുഷികനായ ആക്ഷൻ ഹീറോയാക്കി മാറ്റുന്നു.

ഒരർത്ഥത്തിൽ അയാളുടെ ഇൻട്രോ പോലും അയാളുടെ കഥാപാത്ര വിശേഷണത്തിന് വിപരീതമല്ലേ എന്ന് ആലോചിച്ചു പോകുന്നു.

പാർവ്വതിയുടെ കഥാപാത്രത്തിലേക്ക് വരുമ്പോഴും ഈ പ്രശ്നമുണ്ട്.

ബോൾഡ് കാരക്ടർ എന്ന് തോന്നിക്കാൻ വേണ്ടി പാർവ്വതിയുടെ മീരക്ക് ഉണ്ടാക്കിയ ബിൽഡ് അപ്പ് ഒക്കെ തകർന്ന് തരിപ്പണമാകുകയാണ് രണ്ടാം പകുതിയിൽ.

അത് വരെ നില കൊണ്ടതിനൊക്കെ കടക വിരുദ്ധമായ നിലപാടുകൾ സ്വീകരിച്ചു കൊണ്ട് ആ കഥാപാത്രത്തെ കൊണ്ട് പോയി തുലച്ച പോലെയാണ് തോന്നിയത്.

സിനിമയുടെ കാര്യത്തിലും ഇത് തന്നെയാണ് സംഭവിച്ചത്.

ഇല്ലത്തു നിന്ന് പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തു അമ്മാത്ത് ഒട്ട് എത്തിയതുമില്ല എന്ന അവസ്ഥ. ക്ലൈമാക്സ്‌ ഒക്കെ ആ ലെവൽ ദുരന്തം എന്നേ പറയാനുള്ളൂ.

പൃഥ്വിരാജിനെ സംബന്ധിച്ച് അധികം ഡയലോഗുകൾ പോലുമില്ലാതെ ആദ്യം മുതൽ അവസാനം വരെ അടിയും ഓട്ടവും ആയത് കൊണ്ട് ഇത്തവണ ഡയലോഗ് ഡെലിവറിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിമർശനം കേൾക്കാനിടയില്ല.

ഹക്കീം ഷാ, അശോകൻ ഒക്കെ നല്ല പ്രകടനം ആയിരുന്നെങ്കിലും ആ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കൊന്നും കൂടുതൽ സ്കോപ് നൽകാത്ത തിരക്കഥയായി പോയി.

കുറഞ്ഞ സീനുകളിൽ മാത്രം വന്ന ബീന ടീച്ചറുടെ പ്രകടനം ശ്രദ്ധേയമായി. ബീന ടീച്ചറുടെ പ്രകടനത്തിനൊപ്പം ടീച്ചർ പറഞ്ഞ കാര്യം സിനിമക്കപ്പുറം പ്രത്യേകം ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

പുൽച്ചാടി-തവള-പാമ്പ്‌ -പരുന്ത് അടങ്ങുന്ന ഭക്ഷ്യ ശൃംഖലാ സിദ്ധാന്തത്തെ നമ്മുടെ സിസ്റ്റവുമായി കൂട്ടി കെട്ടിയതൊക്കെ നന്നായെങ്കിലും സിനിമയിൽ അതൊക്കെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്ന തരത്തിൽ ഒരു അവതരണമെങ്കിലും ഉണ്ടാവേണ്ടതായിരുന്നു.

സിനിമയിൽ വിജയ രാഘവൻ പറയുന്ന ഒരു ഡയലോഗ് സിനിമ കഴിയുമ്പോ അറിയാതെ പറഞ്ഞു പോയി.

ആഹ്.. ഒരു രാജീവൻ കാരണം ഇവിടെ എന്തൊക്കെയാണ് നടക്കുന്നത്?

©bhadran praveen sekhar

ALPHA

കാർഗിൽ യുദ്ധാനന്തര സമയത്ത് ഭാവി യുദ്ധ കാലത്തേക്ക് വേണ്ടി തയ്യാറാക്കുന്ന 'ആൽഫാ' സീക്രട്ട് പ്രൊജക്ടിനെ പറ്റി വിശദീകരിച്ചു കൊണ്ടാണ് പടം തുടങ്ങുന്നത്.

കബീർ ഖാന്റെ 'ഏക് ഥാ ടൈഗർ' , സിദ്ധാർഥ് ആനന്ദിന്റെ 'വാർ' , 'പഠാൻ' പോലുള്ള സ്പൈ ത്രില്ലറുകളിൽ കൂടി വികസിച്ചു വന്ന YRF Spy Universe ലേക്കുള്ള പുതിയ എൻട്രി എന്ന നിലക്ക് 'ആൽഫാ' യെ ഉറ്റു നോക്കി പോകുന്ന സീനുകൾ.

അനിൽ കപൂർ - ബോബി ഡിയോൾ നിറഞ്ഞു നിന്ന ആദ്യത്തെ കുറച്ചു സീനുകൾക്ക് ശേഷം പതിയെ സിനിമയുടെ മൊത്തം ബാധ്യതയും ആലിയ ഭട്ടിന്റെയും ശർവാരിയുടെയും ചുമലുകളിലേക്ക് വച്ച് കൊടുക്കുകയാണ്.

പഴയ കാല സിനിമകളിൽ കണ്ടു മറന്ന അച്ഛൻ - മക്കൾ പുനർ സംഗമ കഥയെ സ്പൈ യൂണിവേഴ്‌സിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് മാറ്റി അവതരിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം 'ദുരന്ധറി'ലെ നായക ദൗത്യം ഇവിടെ വില്ലന് വേണ്ടിയും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

കഥാപരമായ പുതുമയോ, ഒരു സ്പൈ ത്രില്ലർ സിനിമയ്ക്കു വേണ്ട ഗംഭീര സ്ക്രിപ്റ്റോ ഒന്നും ഇല്ലെങ്കിൽ കൂടിയും ആലിയ ഭട്ട് - ശർവാരി ടീമിന്റെ പ്രകടനങ്ങൾ കൊള്ളാം. 

ഒരു സ്പൈ ആക്ഷൻ ത്രില്ലർ സിനിമയുടെ മൂഡിൽ തുടങ്ങി ഇടക്ക് വച്ച് ഒരു ഫാമിലി റിവഞ്ച് മൂവിയായി പരിണമിക്കുമ്പോഴും ആലിയ- ശർവാരി കോംബോ അവസാനം വരെ സ്‌കോർ ചെയ്തു പോയിട്ടുണ്ട്.

ഹൃതിക് റോഷന്റെ മേജർ കബീർ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന സീനിൽ പോലും സീതാ- ദുർഗ്ഗമാരായി ആലിയ-ശർവാരി കട്ടക്ക് നിൽക്കുന്ന കാഴ്ച.

സോനാമാർഗ് - പഹൽഗാം - കശ്മീർ - ചിറാപുഞ്ചി പോലെയുള്ള ലൊക്കേഷനുകളുടെ ഭംഗി ഒപ്പിയെടുത്ത ഛായാഗ്രഹണവും, ആക്ഷൻ കൊറിയോഗ്രാഫിയുമൊക്കെ കൊണ്ട് തിയേറ്റർ എക്സ്പീരിയൻസിൽ ആൽഫാ തൃപ്‌തിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

സ്പൈ യൂണിവേഴ്‌സിൽ ഇതിന് മുന്നേ വന്ന WAR 2 ഉണ്ടാക്കിയ ഡാമേജ് കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ 'ആൽഫാ' എന്ത് കൊണ്ടും കണ്ടിരിക്കാവുന്ന ഒരു ഡീസന്റ് ആക്ഷൻ പടം തന്നെയാണ്.

©bhadran praveen sekhar

വേറിട്ട കാഴ്ചകളിൽ ഒരു അമ്മയും മകനും !!

ജയിൽ ചുമരുകളിൽ വരച്ചിട്ട കുഞ്ഞു ചിത്രങ്ങളും, അതിന്റെ വിവരണവുമൊക്കെയായി ടൈറ്റിലുകൾ തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന സമയത്ത് തന്നെ കാഴ്ചക്കാരെ വരുതിയിലാക്കുന്നു 'ബാലൻ'.

പിന്നെയങ്ങോട്ട് സിനിമയുടെ അവസാനം വരെ ആ അമ്മയുടെയും മകന്റെയും കഥാലോകത്തിൽ നമ്മളും അകപ്പെടുകയാണ്. അവരുടെ കഥകളിലെ ഒരു കഥാപാത്രമെന്ന പോലെ. അവർക്ക് പിന്നാലെ നമുക്കും സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരുന്ന പോലെ.

ഒരു അമ്മയുടെയും മകന്റെയും തീവ്ര സ്നേഹത്തിന്റെ കഥയെന്ന പോലെ തോന്നിക്കുമെങ്കിലും യഥാർത്ഥത്തിൽ 'ബാലൻ' പറയുന്നത് സ്വത്വമില്ലാത്തവരുടെ പൊള്ളുന്ന ജീവിതമാണ്.

പേരും മേൽവിലാസവുമില്ലാത്തവരുടെ ജീവിതത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളെയും, ഭയപ്പാടുകളെയും, സങ്കീർണ്ണമായ മാനസികാവസ്ഥകളെയുമൊക്കെ അനുഭവഭേദ്യമാക്കുന്ന അവതരണം.

പതിഞ്ഞ തുടക്കത്തിൽ നിന്ന് സങ്കീർണ്ണമായ കഥാ സാഹചര്യങ്ങളിലേക്ക് സിനിമ എത്തിപ്പെടുമ്പോൾ ആസ്വാദനം പിരിമുറുക്കത്തിന്റെതായി മാറുന്നു.

ഒരു ത്രില്ലർ സിനിമയുടെ പിരിമുറുക്കം സമ്മാനിച്ച് കൊണ്ട് ആദ്യ പകുതി അവസാനിക്കുമ്പോൾ രണ്ടാം പകുതി നമ്മളെ കൊണ്ട് പോകുന്നത് സിനിമയുടെ വൈകാരികമായ കഥാപരിസരത്തേക്കാണ്.

അത് കൊണ്ട് തന്നെ പലർക്കും ആദ്യ പകുതിയുടെ ചടുലത രണ്ടാം പകുതിക്കില്ല എന്ന പരാതിയുമുണ്ടാകാം.

പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വരവും മറ്റുമൊക്കെയായി സിനിമയുടെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ നടക്കുന്ന സംഭവ വികാസങ്ങൾ അത് വരെ നമുക്ക് അനുഭവഭേദ്യമായിരുന്ന അമ്മ-മകൻ കഥയിലെ വൈകാരികതക്ക് മങ്ങലേൽപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

രണ്ടാം പകുതിയിലെ ചില സീനുകൾ യുക്തിഭദ്രമാക്കി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ നിന്ന് ചിദംബരവും കൂട്ടരും പുറകോട്ട് പോയ പോലെയും തോന്നി.

എന്നാൽ ആ പോരായ്മകളെയെല്ലാം വിസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ട്വിസ്റ്റും വൈകാരികമായ ക്ലൈമാക്സ് സീനുകളും 'ബാല'ന്റെ ആസ്വാദനത്തെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് എത്തിച്ചു. 

ചിദംബരം - ജിത്തു മാധവൻ - ഷൈജു ഖാലിദ് - സുഷിൻ ശ്യാം - വിവേക് ഹർഷൻ .. ഈ ഒരു കോംബോ 'ബാല'ന്റെ സിനിമാറ്റിക്ക് മികവ് ഉറപ്പിച്ചപ്പോൾ, കാസ്റ്റിങ് ഡയറക്ടർ ആയി ഗണപതി തിളങ്ങിയ കാഴ്ച കൂടിയാണ് അഭിനേതാക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ കണ്ടത്. 

ഫർസാന പാലത്തിങ്ങൽ - ആദിശേഷൻ - മുഹമ്മദ് സിനാൻ - പിന്നെ അമ്മാമ്മയായി വന്ന സ്ത്രീ.. ഗംഭീര പ്രകടനങ്ങൾ അവരുടേത് തന്നെ . 

അത് പോലെ ബീനാ ആന്റണിയുടെ ഷംനത്ത, ജീൻ പോളിന്റെ പവിത്രൻ.. നെഗറ്റിവ് വേഷത്തിൽ രണ്ടു പേരും സ്‌കോർ ചെയ്തു. 

സ്റ്റാർഡത്തിന്റെ ബാധ്യതകൾ ഒന്നുമില്ലാതെ അബ്ബാസിനെ മനോഹരമാക്കാൻ ടോവിനോക്ക് സാധിച്ചു.

ആനന്ദ് എകർഷിയുടെ ഡ്രൈവർ വേഷം, ഗിരീഷ് AD, അച്യുതാനന്ദൻ പോലുള്ളവരുടെ പോലീസ് വേഷങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഓർമ്മയിൽ തങ്ങുന്നതാണ്.

കാസ്റ്റിങ്ങിലെ കൃത്യത സിനിമക്കുണ്ടാക്കുന്ന പുതുമയും പ്രസരിപ്പുമൊക്കെ എത്ര വലുതാണെന്ന് കൂടി ബോധ്യപ്പെടുത്തി തരുന്നു 'ബാലൻ'.

©bhadran praveen sekhar

ഇരുണ്ട ലോകവും അപ്രിയ സത്യങ്ങളും!!

പലർക്കും ഉൾക്കൊള്ളാൻ താൽപ്പര്യമില്ലാത്ത യഥാർഥ്യത്തെ / അംഗീകരിക്കാൻ മടിയുള്ള സത്യങ്ങളെ ഒളി മറയില്ലാതെ പറഞ്ഞു വക്കുന്ന വേറിട്ട ഒരു സിനിമ.

സമൂഹത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കാപട്യങ്ങളെ തുറന്ന് കാണിക്കുന്നതോടൊപ്പം ഉട്ടോപ്യൻ ലോക സങ്കൽപ്പത്തെയും നന്മ നിറഞ്ഞ നായക സങ്കൽപ്പങ്ങളെയുമൊക്കെ ഒരു ദയാദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ എടുത്തലക്കുകയാണ് സിനിമ.

അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഏതെങ്കിലും വിധേനയുള്ള സന്ദേശമോ, പോസിറ്റീവ് വൈബോ, പ്രചോദനമോ പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് സിനിമ കാണാൻ പോകുന്നവർ ഡാർക്ക്‌ അടിച്ചു മരിക്കും എന്ന് കട്ടായം.

ജാഫർ ഇടുക്കി പറയുന്ന പോലെ ഇത് കര വേറെയാണ്. ഇവിടെ സീൻ മൊത്തം ഡാർക്ക്‌ ആണെന്ന് ഉൾക്കൊള്ളണം.

പരാജയം നുണഞ്ഞു മതിയായപ്പോൾ, ജീവിതത്തിൽ എത്തിക്സിനു വട്ട പൂജ്യമാണ് പ്രസക്തി എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു കൊണ്ട് വിജയിക്കാൻ എന്ത് നെറികേടു ചെയ്യാനും തയ്യാറായ മുകുന്ദനുണ്ണിയെ പോലെയല്ല വിനീത് മാധവൻ.

ആ ഒരൊറ്റ വ്യത്യാസം ഒഴിച്ച് നിർത്തിയാൽ 'മുകുന്ദനുണ്ണി'യൻ തത്വ ശാസ്ത്രങ്ങളെ കുറച്ചു കൂടി വിപുലമായ രീതിയിൽ 'മോളിവുഡ്‌ ടൈംസി'ലേക്ക് ആവിഷ്‌കരിക്കുകയാണ് അഭിനവ് സുന്ദർ ചെയ്തിട്ടുള്ളത് എന്ന് കാണാം.

സൃഷ്ടി സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടാൽ സൃഷ്ടാവും സ്വീകരിക്കപ്പെടും. അവിടെ യഥാർത്ഥ സൃഷ്ടാവ് ആരാണ് എന്ന സത്യത്തിനേക്കാൾ സൃഷ്ടാവായി ആര് വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു എന്നതിനാണ് പ്രാധാന്യം.

ഇംഗ്ലീഷ് കവി ആർതർ ബ്രൂക്കിന്റെ 'The Tragical History of Romeous and Juliet' നെ കടമെടുത്താണ് ഷേക്സ്പിയർ 'റോമിയോ ആൻഡ് ജൂലിയറ്റ്' എഴുതിയതെന്ന് പറയുമ്പോഴും ഷേക്സ്പിയർ സാഹിത്യ ചോരണം നടത്തിയതായി സമ്മതിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യ രൂപത്തിലുള്ള കഥാപാത്ര സംഭാഷണമാണ് ഈ സിനിമയുടെ ഉള്ളടക്കത്തെ ചർച്ചക്ക് വക്കുന്നത്.

'ഉദയനാണ് താര'ത്തിന്റെ ഒരു ഷെയ്ഡെന്ന പോലെ സിനിമക്കുള്ളിലെ നീതികേടുകളും ചതിയും കാപട്യങ്ങളുമൊക്കെ ഇവിടെയും തുറന്ന് കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

പക്ഷേ ഇവിടെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ശരി തെറ്റുകൾ ബോധ്യപ്പെടുത്തി കൊണ്ടുള്ള വിലയിരുത്തലുകൾക്കൊന്നും സാധ്യത കൽപ്പിക്കുന്നില്ല സംവിധായകൻ.

കഴിവും പരിശ്രമവും ദീർഘവീക്ഷണവും ഇച്ഛാ ശക്തിയുമൊക്കെ ഉണ്ടായത് കൊണ്ടായില്ല ജീവിതത്തിൽ പലതും നേടിയെടുക്കാൻ ഭാഗ്യവും, കുതന്ത്രങ്ങളും പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയുമൊക്കെ വേണ്ടി വരും എന്ന് അടിവരയിട്ടു പറയുന്ന സിനിമ 'നന്മ-തിന്മ കർമ്മ' തത്ത്വങ്ങളെ തള്ളിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ട് വിധിയെ ഒരു അജ്ഞാത ശക്തിയായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്.

നമ്മൾ ധരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നതിന് വിപരീതമായൊരു സത്യത്തെ ഉൾക്കൊള്ളേണ്ടി വരുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭയം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു വക്കുന്ന സിനിമയിലേക്ക് ജാതി സംവരണത്തെ അനാവശ്യമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയ പൊളിറ്റിക്സിനോട് മാത്രം വിയോജിക്കാതെ വയ്യ.

ഈ ലോകത്ത് വിജയിച്ചവരേക്കാൾ കൂടുതൽ പരാജയപ്പെട്ടവരാണ് എന്നിരിക്കെ ഈ ലോകത്ത് എന്ത് ചെയ്തിട്ടും വിജയിക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോയവരുടെ കഥയെ ഹീറോയിസവും മോട്ടിവേഷൻ ക്ലാസ്സും കൊണ്ട് സിനിമാറ്റിക് ആക്കാതെ ഡാർക്ക്‌ റിയാലിറ്റിയിൽ പറഞ്ഞവതരിപ്പിക്കുന്ന ചങ്കൂറ്റത്തിന് കൈയ്യടിയുണ്ട്.

നസ്‌ലന്റെ കരിയറിലെ ഒരു വേറിട്ട കഥാപാത്ര പ്രകടനം. വിനീത് മാധവനെന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ വിവിധ കാലത്തെ മാനസികാവസ്ഥകൾ ഉൾക്കൊണ്ടു തന്നെ അഭിനയിക്കാൻ സാധിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്.

ഒരു കൊമേഴ്സ്യൽ സിനിമ എന്ന നിലക്ക് എല്ലാവരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ സാധ്യതയില്ലെങ്കിലും വ്യക്തിപരമായി എനിക്ക് വേറിട്ട ആസ്വാദനം സമ്മാനിച്ചു 'മോളിവുഡ് ടൈംസ്'

©bhadran praveen sekhar