വില്ലന് മാസ്സ് പരിവേഷം നൽകുമ്പോൾ !!

സിനിമയെ വെറും സിനിമയായി മാത്രം കാണാനാകില്ല എന്ന് ശഠിച്ചു കൊണ്ട് ഓരോ സീനിലെയും പൊളിറ്റിക്കൽ കറക്ട്നെസ്സ് വരെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു വിമർശിക്കുന്ന കാലത്താണ് പിടികിട്ടാപ്പുള്ളി സുകുമാരകുറുപ്പിന് സിനിമയിലൂടെ താരപരിവേഷം നൽകി ആഘോഷിക്കാൻ നമ്മൾ തയ്യാറാകുന്നത് എന്നോർക്കുമ്പോൾ ലജ്ജയുണ്ട്.

യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങളുടെ ദൃശ്യാവിഷ്ക്കാരമോ ആരുടെയെങ്കിലും ജീവചരിത്രമോ അല്ല പറയാൻ പോകുന്നത് എന്നൊക്കെയുള്ള മുൻ‌കൂർ ജാമ്യങ്ങൾ എഴുതി കാണിച്ചു കൊണ്ടാണ് സിനിമ തുടങ്ങുന്നതെങ്കിലും സിനിമയിൽ പറയുന്നതത്രയും പിടികിട്ടാപ്പുള്ളി സുകുമാരക്കുറുപ്പിന്റെ മേൽവിലാസത്തിലുള്ള കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

വടക്കൻ പാട്ടുകളിലൂടെ മാത്രം കേട്ടറിഞ്ഞ ചതിയൻ ചന്തുവിനെ എം.ടി വടക്കൻ വീരഗാഥക്ക് വേണ്ടി മാറ്റിയെഴുതിയ പോലെയല്ല ജസ്റ്റിസ് കെ.ടി തോമസിനെ പോലെയുള്ളവർ വളരെ വിശദമായി എഴുതി വച്ചിട്ടുള്ള കുറുപ്പെന്ന ക്രിമിനലിനെ വീരപരിവേഷത്തോടെ സിനിമയിലൂടെ പുനരവതരിപ്പിക്കുന്നതും ആഘോഷിക്കുന്നതും . പ്രത്യേകിച്ച് അയാൾ ക്രൂരമായി കൊല ചെയ്ത ചാക്കോയുടെ കുടുംബം ജീവിച്ചിരിക്കെ തന്നെ.

ചാക്കോയുടെ മകനും കുടുംബവും ഈ സിനിമയെ കുറ്റം പറഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന് ചോദിക്കാൻ ആളുണ്ടാകാം . അവരോട് പറയാനുള്ളത് ചാക്കോയുടെ മകന്റെ സിനിമാസ്വാദനം തന്നെയാകണം നമ്മളെല്ലാവർക്കും കിട്ടേണ്ടത് എന്ന് നിർബന്ധമില്ലല്ലോ എന്നാണ്.

സുകുമാര കുറുപ്പ് = സുധാകര കുറുപ്പും, ചാക്കോ = ചാർളിയും, ഭാസ്ക്കര പിള്ള= ഭാസി പിള്ളയും, ഷാഹു =ഷാബുവും , ഡ്രൈവർ പൊന്നപ്പൻ = ഡ്രൈവർ പൊന്നച്ചനും, സരസമ്മ =ശാരദാമ്മയുമൊക്കെയായി പേര് മാറ്റി അവതരിപ്പിച്ച ശേഷം ഇവരൊന്നും യഥാർത്ഥ കഥാപാത്രങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുവന്നവരോ യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരോ അല്ല എന്ന് പറയുന്നതിലെ ലോജിക്ക് എന്താന്നെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. സുകുമാര കുറുപ്പിന്റെ ആദ്യത്തെ പേരെന്ന് പറയുന്ന ഗോപാലകൃഷ്ണനു സമാനമായി തന്നെയാണ് ഗോപീകൃഷ്ണൻ എന്ന പേര് പോലും ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

കേട്ടറിഞ്ഞതും വായിച്ചറിഞ്ഞതുമായ ചാക്കോ കൊലക്കേസ് അന്വേഷണത്തിലെ നാൾ വഴികളും കുറുപ്പിന്റെ ജീവിതവുമൊക്കെ തന്നെയാണ് സിനിമയുടെ മുക്കാൽ ഭാഗവും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നതെങ്കിലും കുറുപ്പിനെ ഒരു സ്റ്റൈലിഷ് - മാസ്സ് ഹീറോ ആക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള കൂട്ടി ചേർക്കലുകളൊക്കെ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. കുറുപ്പെന്ന ക്രിമിനലിന്റെ ജീവിതത്തെ വിവരിക്കാൻ ഫിക്ഷന്റെ സാധ്യതകളെ തേടിയപ്പോൾ അവതരണത്തിൽ കുറുപ്പിന് അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഹീറോ പരിവേഷം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറയാതിരിക്കാനാകില്ല.

യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങളെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി കൊണ്ട് സിനിമ ചെയ്യുമ്പോൾ അതിലേക്ക് ഫിക്ഷൻ ചേർത്താലും യാഥാർഥ്യത്തോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്ന അവതരണമായിരിക്കണം ഉണ്ടാകേണ്ടത് . ഇവിടെ കുറുപ്പ് എന്ന ക്രിമിനലിനെ മറന്ന് കൊണ്ട് കുറുപ്പിന്റെ ബുദ്ധിയും കുടില ബുദ്ധിയും സ്റ്റൈലുമൊക്കെയാണ് അസാധ്യമായി മാർക്കറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നത് എന്ന് മാത്രം.

താരാദാസിനെയും ജാക്കിയേയും പോലുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് കൈയ്യടിച്ചിട്ടുള്ള പ്രേക്ഷകന് കുറുപ്പിന്റെ ഈ മാസ്സ് റോളിനും കൈയ്യടിച്ചു കൂടെ എന്ന് വാദിക്കാം. പക്ഷെ അവിടെയും പ്രശ്‌നം അവതരണത്തിലെ ഗ്ലോറിഫിക്കേഷനുകൾ തന്നെയാണ്.

കുറുപ്പ് എന്ന വ്യക്തി യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ ചെയ്ത ക്രൈമിനെ സിനിമാറ്റിക്കാക്കി അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിന് യാഥാർഥ്യ ബോധവും ധാർമ്മികതയും വേണം . എന്നാൽ താരാദാസും ജാക്കിയും പോലെയുള്ള സാങ്കൽപ്പിക നായക കഥാപാത്രങ്ങൾ സിനിമയിൽ നിയമവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തിയാലും അത്തരം ബാധ്യതകളില്ല.

'കുറുപ്പ്' എന്ന സിനിമയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ പ്രകടനം കൊണ്ട് ഞെട്ടിച്ചത് ഷൈൻ ടോം ചാക്കോയുടെ ഭാസി പിള്ളയാണ്. നോക്കൂ അയാൾ ചെയ്യുന്ന കഥാപാത്രവും ദുൽഖറിന്റെ കഥാപാത്രവും ഒരേ ക്രൈമിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്. എന്നിട്ടും കുറുപ്പിനേക്കാൾ ഭീകരനായ വില്ലനായി ഷൈൻ ടോം ചാക്കോയുടെ ഭാസി പിള്ളയെ നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നു. അതേ സമയം ദുൽഖറിന്റെ കുറുപ്പിൽ നമ്മൾ കാണുന്നത് സ്റ്റൈലും മാസ്സും ഒത്ത പേരിന് മാത്രം നെഗറ്റിവ് പരിവേഷമുള്ള ഒരു നായകനെയും. ഇവിടെയാണ് കുറുപ്പ് എന്ന സിനിമയുടെ പ്രശ്നവും.

പ്രമാദമായ ഈ കേസിനെ ഇത്രത്തോളം വഴികളിലൂടെ അന്വേഷിച്ചു വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ച ഇന്ദ്രജിത്തിന്റെ DYSP കൃഷ്ണദാസ് എന്ന കഥാപാത്രത്തിന് പേരിനു പോലും ഒരു പഞ്ച് സീൻ ഇല്ലാത്ത വിധം ഒന്നുമല്ലാതാക്കി ഒതുക്കി കളയുന്നത് 'കുറുപ്പി'നല്ലാതെ മറ്റൊരാൾക്കും കൈയ്യടികൾ വേണ്ട എന്ന തീരുമാനം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്.

കുറുപ്പിന്റെ കഥയുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ നാട്ടിൻപുറത്തെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഗോപീകൃഷ്ണന്റെ കഥയിൽ നിന്നെന്ന പോലെ തുടങ്ങി അലക്‌സാണ്ടർ എന്ന ഒരു ഇന്റർനാഷണൽ ഗ്യാങ്‌സ്റ്ററിന്റെ കഥയിലേക്ക് വികസിച്ചു പോകുന്ന തിരക്കഥയുടെ ബലത്തിലാണ് ഈ സിനിമ ദുൽഖറിലെ താരത്തെ ആഘോഷിച്ചിരുന്നതെങ്കിൽ മുകളിൽ പറഞ്ഞ പരാതികളെല്ലാം തന്നെ റദ്ദ് ചെയ്യപ്പെടുമായിരുന്നു.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങളെയെല്ലാം മറന്നു കൊണ്ട് ഒരു സിനിമ എന്ന നിലക്ക് തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്ന മേക്കിങ് മികവുകളും ശബ്ദവിന്യാസങ്ങളുമൊക്കെ കുറുപ്പിന്റെ ഭാഗമായിട്ടുണ്ട് എന്നതിൽ യാതൊരു തർക്കവുമില്ല. DQവിന്റെ സ്ക്രീൻ പ്രസൻസ്, ഭാസി പിള്ളയായിട്ടുള്ള ഷൈൻ ടോം ചാക്കോയുടെ അഴിഞ്ഞാട്ടം, സുഷിൻ ശ്യാമിന്റെ പശ്ചാത്തല സംഗീതം, നിമിഷ് രവിയുടെ ഛായാഗ്രഹണം ഇതൊക്കെയാണ് 'കുറുപ്പ്' നൽകിയ ആസ്വാദനം

*വിധി മാർക്ക് = 6.5/10 

-pravin- 

ചിരിയും കാര്യവും നിറഞ്ഞ നിശ്ചയം!!

മെയ്ഡ് ഇൻ കാഞ്ഞങ്ങാട് എന്ന് എഴുതി കാണിച്ചതിനോട് നീതി പുലർത്തും വിധം എല്ലാ തലത്തിലും കാഞ്ഞങ്ങാടിൻറെ പ്രാദേശികത അലിഞ്ഞു ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന സിനിമയാണ് 'തിങ്കളാഴ്‌ച നിശ്ചയം'.

കാലങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ച് പരിചയിച്ച സൊ കാൾഡ് 'മലയാള'ത്തിനപ്പുറം കേരളത്തിന്റെ ഉൾനാടൻ പ്രാദേശിക ഭാഷകൾക്ക് മലയാള സിനിമയിൽ യാതൊരു സ്വീകാര്യതയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഐ.വി ശശി കാലഘട്ടത്തിൽ മലപ്പുറവും കോഴിക്കോടുമൊക്കെ സജീവമായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു എന്നതൊഴിച്ചാൽ വിശിഷ്യാ വടക്കേ മലബാറിലെ കാസർഗോഡ് -കണ്ണൂർ-വയനാട് ജില്ലകളുടെ ഭൂപ്രകൃതിയും പ്രാദേശികതയുമൊന്നും മലയാള സിനിമയിൽ ഉപയോഗിച്ചു കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഇക്കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷ കാലയളവിൽ മലബാറിൽ നിന്ന് പുതിയ സംവിധായകരും എഴുത്തുകാരുമൊക്കെ വന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ആ സ്ഥിതിക്ക് ഒരു മാറ്റമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. സുഡാനി ഫ്രം നൈജീരിയ പോലുള്ള സിനിമകളൊക്കെ അതിന്റെ മികവുറ്റ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

പ്രാദേശിക ഭാഷകളുടെ സൗന്ദര്യം സിനിമകളിലൂടെ പ്രചരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത് മലയാള ഭാഷയുടെ ആസ്വാദനത്തെ വൈവിധ്യപൂർണ്ണമാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മലയാള സിനിമ ആ തലത്തിൽ നല്ലൊരു പ്ലാറ്റ്‌ ഫോം കൂടിയാണ് എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണ് 'തിങ്കളാഴ്ച നിശ്ചയം'.

കാഞ്ഞങ്ങാടിന്റെ പ്രാദേശികതയെ ഒരു വീടിന്റെ പരിസരത്തിൽ ഒരുപാട് കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ ഒട്ടും കൃത്രിമത്വമില്ലാതെ അവതരിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചിടത്താണ് 'തിങ്കളാഴ്ച നിശ്ചയം'മികച്ചു നിൽക്കുന്നത്.

ഒരു ഡ്രാമയിലേക്ക് മാത്രമായി ഒതുങ്ങി പോകുമായിരുന്ന കാര്യങ്ങളെ സ്വാഭാവിക ഹാസ്യത്തിലൂടെ കൈകാര്യം ചെയ്ത രീതിയൊക്കെ ഗംഭീരമായിരുന്നു.

പെണ്ണ് കാണൽ ചടങ്ങിന്റെ സീൻ തന്നെ നോക്കൂ അതിലേക്ക് ശബരി മല വിഷയം ആക്ഷേപ ഹസ്യേന ചർച്ചക്ക് വക്കുന്നു സംവിധായകൻ. മധ്യവർത്തി കുടുംബത്തിലെ സാമ്പത്തിക പരാധീനതകളും അടുക്കളപ്പുറത്ത് ശബ്ദം ഒതുക്കേണ്ടി വരുന്ന പെണ്ണുങ്ങളും വിവാഹ സമ്പ്രദായത്തിലെ ആണാധികാരങ്ങളുമടക്കം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളെ ഈ കൊച്ചു സിനിമക്കുള്ളിൽ വരച്ചു കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

കുവൈത്ത് വിജയൻറെ വീട്ടിലെന്ന വണ്ണം നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളത്രയും സമൂഹത്തിന്റെ കൂടി വിഷയമായി കാണാവുന്നതാണ്. ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്ത് ജീവിച്ചു കൊണ്ട് രാജ ഭരണത്തെ പ്രകീർത്തിക്കുന്ന വിജയനും വിജയനെ ജനാധിപത്യ ബോധത്തോടെ തന്നെ വിമർശിക്കുന്ന സുഹൃത്ത് ഔക്കറുമൊക്കെ വെറും സിനിമാ കഥാപാത്രങ്ങൾ മാത്രമല്ലാതാകുന്നുണ്ട്.

ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥിതിയെ എത്ര മാത്രം ഭീകരമായി അട്ടിമറിക്കാനാകുമെന്ന് വിജയൻ നമ്മളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുമ്പോൾ കാഞ്ഞങ്ങാടിനെയും ആ കല്യാണ നിശ്ചയ വീടിനെയും മറന്ന് സമകാലീന ഇന്ത്യയെ കുറിച്ച് ഓർക്കേണ്ടി വരുന്നു.

പെണ്ണ് കാണലും നിശ്ചയവും കല്യാണവുമൊക്കെ ചുരുങ്ങിയ സീനുകളിൽ മാത്രം കണ്ടു ശീലിച്ചവർക്ക് മുന്നിലേക്ക് കല്യാണ നിശ്ചയം ഒരു മുഴുനീള സിനിമയായി എത്തിയതും ഒരു കൗതുകമാണ്.

കുവൈത്ത് വിജയനും ലളിതയും സുജയും സുരഭിയും വിമലയും ഗിരീഷുമടക്കമുള്ള കഥാപാത്ര പ്രകടനങ്ങളെ അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ സജിൻ ചെറുകയിലിന്റെ ശ്രീനാഥ്‌ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ സിനിമക്ക് പുറത്തു വച്ച് നേരിട്ട് കൈകാര്യം ചെയ്താലോ എന്ന് വരെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അജ്‌ജാതി ഒരു വെറുപ്പീര് സാധനം. അതേ സമയം ഒന്നിലും പരാതിയും പരിഭവവുമില്ലാത്ത സുനിൽ സൂര്യയുടെ സന്തോഷേട്ടനെ ചേർത്ത് പിടിക്കാനാണ് തോന്നിയത് .

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = പറയാൻ വലിയ കഥയില്ലാത്ത ഒരു സംഗതിയെ ഗംഭീരമായ ഡീറ്റൈലിങ്ങിലൂടെ മനോഹരമായ തിരക്കഥയാക്കി മാറ്റാൻ സാധിച്ചതിൽ തന്നെയുണ്ട് ആദ്യ വിജയം. വേറിട്ട അവതരണവും പുതുമുഖങ്ങളുടെ മിന്നും പ്രകടനങ്ങളും കൂടിയായപ്പോൾ സിനിമയുടെ ആസ്വാദനം ഇരട്ടിച്ചു. കാഞ്ഞങ്ങാടിലെ വിജയന്റെ വീട്ടിൽ കല്യാണ നിശ്ചയം കൂടാൻ പോയ പോലെ ഒരു ഫീൽ ആണ് സിനിമ തന്നത്.

*വിധി മാർക്ക് = 8/10

-pravin-

ആദിവാസി സമൂഹത്തിന്റെ പൊള്ളുന്ന നേർ കാഴ്ചകൾ !!

കാടിന്റെ മക്കളുടെ കഥയോ സിനിമയോ അല്ല അവരുടെ പൊള്ളുന്ന ജീവിത യാഥാർഥ്യങ്ങൾ മാത്രമാണ് മനോജ് കാനയുടെ 'കെഞ്ചിര'. അത് കൊണ്ട് തന്നെ കൊമേഴ്സ്യൽ സിനിമകളിൽ പലപ്പോഴായി അവതരിപ്പിച്ചു കണ്ടിട്ടുള്ള ആദിവാസി സമൂഹത്തിന്റെ രൂപ ഭാവങ്ങളൊന്നും കെഞ്ചിരയിൽ പരതേണ്ടതില്ല.

ഒരു കൊമേഴ്‌സ്യൽ സിനിമാസ്വാദനത്തിന്റെ സാധ്യതകളെ തള്ളി കളഞ്ഞു കൊണ്ട് നിറപ്പകിട്ടില്ലാത്ത ആദിവാസി സമൂഹത്തിന്റെ സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളെ സിനിമയിലേക്ക് പകർത്തിയെഴുതിയപ്പോൾ അത് പാർശ്വവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജനതയോടുള്ള ആദരവ് കൂടിയായി മാറി.

അവതരണത്തിലെ റിയലിസം കൊണ്ടും പേരറിയാത്ത ഒരു കൂട്ടം ആദിവാസി അഭിനേതാക്കളുടെ അഭിനയമല്ലാത്ത ജീവിത പ്രകടനം കൊണ്ടുമൊക്കെ ജീവനുള്ള സിനിമാ നിർമ്മിതിയായി മാറുന്നു 'കെഞ്ചിര'.

ഛായാഗ്രഹണം, സൗണ്ട് ഡിസൈൻ, പണിയ ഭാഷയിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങൾ, സംഗീതം അങ്ങിനെ എല്ലാം വേറിട്ട മികച്ച സിനിമാനുഭവമായി എന്ന് തന്നെ പറയാം.

എന്ത് കൊണ്ട് ആദിവാസി സമൂഹം പാർശ്വവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ടു എന്ന ചോദ്യമോ ഉത്തരമോ അല്ല എങ്ങിനെയൊക്കെ അവർ ഈ കാലത്തും അന്യവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ നേർ കാഴ്ചകളാണ് 'കെഞ്ചിര'.

മുതലാളിമാർക്കും സർക്കാരിനും പോലീസിനും രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കും എന്ന് വേണ്ട സകല മേലാളന്മാർക്കും ചൂഷണം ചെയ്യാൻ നിയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോഴും പരാതികളില്ലാതെ തങ്ങൾക്ക് നേരെയുള്ള സകല അനീതികളോടും സമരസപ്പെട്ടു കൊണ്ട് ഒരിടത്തു നിന്നും മറ്റൊരിടത്തേക്ക് കാലാകാലങ്ങളായി കുടിയിറക്കപ്പെടുകയും കുടിയേറുകയും ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന സാധു മനുഷ്യ ജന്മങ്ങളെ സംവിധായകൻ കൃത്യമായ രാഷ്ട്രീയ ബോധത്തോടെയും ബോധ്യത്തോടെയുമാണ് അഭ്രപാളിയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = 'കെഞ്ചിര' പോലെയൊരു സിനിമ നിർമ്മിക്കുന്നതിന് പിന്നിൽ രാഷ്ട്രീയ ബോധ്യങ്ങളുണ്ടെങ്കിൽ ആ സിനിമ കാണാൻ തീരുമാനിക്കുന്നതിലുമുണ്ട് ഒരു രാഷ്ട്രീയം. ഈ സിനിമ കാണുമ്പോൾ അത് അവശ ജനതയോടുള്ള ഒരു ഐക്യ ദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിക്കൽ കൂടിയായി മാറുന്നു. സിനിമയുടെ രാഷ്ട്രീയം സിനിമ കാണുന്നവർക്കുള്ളിലേക്ക് കൂടി പകരാൻ സാധിച്ചതിൽ മനോജ് കാനക്ക് അഭിമാനിക്കാം.

*വിധി മാർക്ക് = 7.5/10

-pravin-

Sweet Tooth (Web Series - Season 1- Episodes 8)

Half Human അല്ലെങ്കിൽ Half Animal ആയിട്ട് ജനിച്ചു വീഴുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെ Hybrid എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. H5G9 എന്ന വൈറസ് പടരാൻ കാരണം ഹൈബ്രിഡുകളാണോ അതോ ഈ വൈറ

സുകൾ കാരണമാണോ ഹൈബ്രിഡ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്നറിയാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിൽ ജനിച്ചു വീഴുന്ന പല ഹൈബ്രിഡുകളെയും മനുഷ്യർക്ക് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിയോ അല്ലാത്ത പക്ഷം ഒളിപ്പിച്ചോ വളർത്തേണ്ടി വരുന്നു.

ഒരേ സമയം ഹൈബ്രിഡുകളെ മനുഷ്യർ ഭയക്കുകയും വേട്ടയാടുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യമാണ് കഥയിലേത്.

തന്റെ ഹൈബ്രിഡ് കുഞ്ഞിനെ ആരുമറിയാതെ ഒരു കാട്ടിനുള്ളിൽ കൊണ്ട് പോയി രഹസ്യമായി വളർത്താൻ തീരുമാനിക്കുന്ന അച്ഛനിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി പതിയെ ഗസ് എന്ന ഹൈബ്രിഡിന്റെ ജീവിതത്തെ മുൻനിർത്തി കൊണ്ടുള്ള കഥ പറച്ചിലാണ് Sweet Tooth ൽ.

വർഗ്ഗപരവും ജനിതകപരവുമായി ബോഡി ഷെയ്‌മിനെ ആഘോഷിക്കുന്നവരുടെ ഇടയിലേക്ക് മാൻ കൊമ്പുള്ള ഗസിനേയും പന്നിയുടെ മൂക്കും ചെവിയുമുള്ള വെന്റിയെയും കറുത്ത് തടിച്ച ബിഗ് മാനേയുമൊക്കെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രങ്ങളാക്കി കൊണ്ട് നിർത്തിയത് ശ്രദ്ധേയമായി.

വൈറസ് ബാധിതരോടുള്ള കാടൻ നിയമങ്ങളും പട്ടാള മേധാവിയുടെ വില്ലത്തരങ്ങളും ഡോക്ടർമാരുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥകളുമൊക്കെ കഥയുടെ ഭാഗമായി വരുമ്പോഴും Sweet Tooth ലെ ആശ്വാസ മുഖങ്ങളായി മാറുന്നത് ബിഗ് മാനെയും ഐമീ ഏദനെയും പോലുള്ള മനുഷ്യരാണ്. ഹൈബ്രിഡുകളോടുള്ള അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ നമുക്കുള്ള മനോഹര കാഴ്ചകളാക്കി മാറ്റുന്നു സംവിധായകൻ.

പബ്ബയോടൊപ്പമുള്ള ഗസിന്റെ ജീവിതം പൊടുന്നനെ വഴി മാറുന്നിടത്ത് നിന്നാണ് അവൻ അമ്മയെ തേടി യാത്രയാകുന്നത് . അമ്മയിലേക്കെത്താനുള്ള അവന്റെ യാത്രാ മദ്ധ്യേ കഥകൾ മാറുന്നു. പലരും വേർപിരിയുന്നു, പുതിയ ലക്ഷ്യങ്ങളുമായി പലരും ഒത്തു കൂടുന്നു, പ്രതീക്ഷകളോടെ വീണ്ടും ചിലർ കടന്നു വരുന്നു, അങ്ങിനെയങ്ങിനെ എട്ടു എപ്പിസോഡുകൾ കൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സ് തൊടുന്നു 'Sweet Tooth'. ബാക്കി കഥകളുമായി എത്രയും വേഗം സെക്കൻഡ് സീസൺ വരട്ടെ .. Waiting for Season 2.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = വിവിധ തരം വൈറസുകളെ കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുന്ന ഈ കോവിഡ് മഹാ മാരി കാലത്ത് കാണേണ്ട ഒരു ഫീൽ ഗുഡ് വെബ് സീരീസ് ആണ് 'Sweet Tooth'. മാസ്ക്കും ക്വാറന്റൈനും തൊട്ട് ഒരു കൊറോണ വൈറസ് ലോകത്താകമാനം സൃഷ്ടിച്ച മാറ്റങ്ങളും അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുമൊക്കെ എന്താണെന്ന് വളരെ വ്യക്തമായി അനുഭവിച്ചു പരിചയിച്ചത് കൊണ്ട് തന്നെ Sweet Tooth ന്റെ കഥയിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ഇഴുകി ചേരാൻ സാധിക്കും.

*വിധി മാർക്ക് = 8/10

-pravin-

സങ്കീർണ്ണവും ഹൃദ്യവുമായൊരു കുടുംബ കഥ !!

കണ്ടു ശീലിച്ച സ്ഥിരം കുടുംബ സിനിമകളുടെ ഫോർമാറ്റിൽ നിന്ന് മാറി വേറിട്ട അവതരണത്തിലൂടെ കഥ പറഞ്ഞ സിനിമയായിരുന്നു സനു വർഗ്ഗീസിന്റെ 'ആർക്കറിയാം'. കുടുംബ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കഥ പറയുമ്പോഴും ആ സിനിമ ഒരു കൊലപാതക രഹസ്യവും അതിനെ ചുറ്റി പറ്റിയുള്ള നിഗൂഢതയും പേറിയിരുന്നു.

മനു അശോകന്റെ 'കാണെക്കാണെ' യിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവിടെയും കുടുംബ കഥയിൽ ഒരു നിഗൂഢത ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു കുടുംബ കഥയേക്കാൾ കുടുംബ ബന്ധങ്ങളിലെ സങ്കീർണ്ണതയും താളപ്പിഴകളുമൊക്കെയാണ് സിനിമ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് മാത്രം.

ശരി തെറ്റുകൾ വേർ തിരിച്ചു കാണിച്ചു കൊണ്ട് പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സിനെ ഏതെങ്കിലും ഒരു പക്ഷത്തേക്ക് കൊണ്ട് കെട്ടുന്ന ശൈലിയിൽ അല്ല ബോബി സഞ്ജയ് തിരക്കഥ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.

ഒരേ സമയം ഒരു കുടുംബ സിനിമയുടെയും ഒരു കുറ്റാന്വേഷണ സിനിമയുടെയും മൂഡ് നൽകി കൊണ്ടുള്ള അവതരണത്തിൽ പ്രധാനമായും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത് സങ്കീർണ്ണമായ മനുഷ്യ മനസ്സുകളാണ്.

കുടുംബം എന്ന വ്യവസ്ഥിതിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചിന്തകളും പ്രവർത്തികളുമൊക്കെ ശരി തെറ്റുകളായി വേർ തിരിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ അവിടെ ആരൊക്കെ എങ്ങിനെയൊക്കെ കുറ്റക്കാരും നല്ലവരുമാകാം എന്ന് ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു സിനിമ.

മകളെ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു അച്ഛന്റെ വേദന നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സിനിമയിൽ മനസ്സ് കൊണ്ട് ആദ്യാവസാനം വരേയ്ക്കും ആ അച്ഛനൊപ്പം തന്നെ നിലകൊള്ളേണ്ടി വരുമ്പോഴും തെറ്റുകാരെന്ന് നമുക്ക് തോന്നിയവരുടെ സാഹചര്യവും മാനസിക സംഘർഷവുമൊക്കെ കൃത്യമായി സംവിധായകൻ നമ്മളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

ശ്യാമ പ്രസാദിന്റെ 'ഒരേ കടലി'ൽ നാഥനും ദീപ്തിക്കുമിടയിൽ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും അവരുടെ മാനസിക വിചാരങ്ങളും അതിലെ സങ്കീർണതകളുമൊക്കെ ഓർത്തു പോകുന്നു. സമാനമല്ലെങ്കിലും അലൻ-സ്നേഹ-പോൾ മത്തായി കഥാപാത്രങ്ങൾക്കിടയിലും കാണാം സ്നേഹത്തിന്റെയും പകയുടെയും പേടിയുടെയും വേദനയുടേയുമൊക്കെ വൈകാരികമായ വല്ലാത്തൊരു തിരയിളക്കം.

മനുഷ്യ മനസ്സിലെ സങ്കീർണ്ണതകളും തിരിച്ചറിവുകളുമൊക്കെ ശരി തെറ്റുകൾക്കപ്പുറം മാനുഷികമായും നീതിപരമായും വിലയിരുത്താൻ നമുക്ക് സാധിക്കാറുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യമാണ് 'കാണെക്കാണെ' ഉയർത്തുന്നതെങ്കിൽ അതിന്റെ ഉത്തരമായി അടയാളപ്പെടുത്താം സുരാജിന്റെ 'പോൾ മത്തായി' യെ. ക്ലൈമാക്സിൽ അങ്ങിനെ ഒരു ഉത്തരമായി പോൾ മത്തായിയെ എത്ര പേർക്ക് കാണാൻ സാധിക്കും എന്നറിയില്ല.

മകളെ നഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛന്റെ വേദനയും മകളുടെ മരണത്തിന് കാരണക്കാരായവരോട് അയാൾക്ക് തോന്നുന്ന വെറുപ്പും പകയുമൊക്കെ അതിവൈകാരികമാക്കാതെ തന്നെ ശരീര ഭാഷയിലൂടെയും ഭാവാഭിനയങ്ങളിലൂടെയും കൃത്യമായി പകർന്നാടിയപ്പോൾ സുരാജിന്റെ കരിയറിലെ മറ്റൊരു വേറിട്ട വേഷമായി മാറി പോൾ മത്തായി.

കരിയറിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പക്വമാർന്ന അഭിനയമായി വിലയിരുത്താം ടോവിനോയുടെ അലനെയും. ആ കഥാപാത്രത്തിന്റെ മാനസിക വിചാരങ്ങളും സംഘർഷങ്ങളും കുറ്റബോധവും ചെറുതല്ല . ഒരു കാലത്തും മോചിതനാകാൻ വഴിയില്ലാത്ത വിധം കുറ്റബോധം കൊണ്ട് വീർപ്പ് മുട്ടുന്ന അലനെയും ഫ്ലാഷ് ബാക്കിലെ സന്തോഷവാനായ അലനെയും ഒടുക്കം പൊട്ടിക്കരയുന്ന അലനെയുമൊക്കെ ടൊവിനോ ഒരേ സമയം മനോഹരമായി കൈകാര്യം ചെയ്തു. ഐശ്വര്യയുടെ സ്നേഹയും സമാനമായ തലങ്ങളിൽ പ്രകടനം കൊണ്ട് മികച്ചു നിന്നു.

കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസിക സംഘർഷങ്ങളെ പ്രകടനം കൊണ്ടും അവതരണം കൊണ്ടുമൊക്കെ പ്രേക്ഷകരെ അനുഭവഭേദ്യക്കുമ്പോഴാണ് നടനും സംവിധായകനുമൊക്കെ വിജയിക്കുന്നത്. 'കാണെക്കാണെ' യുടെ വിജയവും അത് തന്നെ.  

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = വേറിട്ടൊരു കുടുംബകഥ മികവുറ്റ രീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

*വിധി മാർക്ക് = 8/10

-pravin-

വിമാനത്തിനുള്ളിൽ വച്ചൊരു ചോരക്കളി !

Vampire സിനിമകളിലെ സ്ഥിരം ചോര കുടി കഥകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി കഥ പറഞ്ഞ സിനിമകൾ ചുരുക്കമാണ്. 'Let The Right One' പോലുള്ള സിനിമകൾ അപൂർവ്വം.

മാർട്ടിൻ ഫ്രീമാൻ നായകനായി വന്ന 'Cargo' ഒരു സോംബി ജോണറിൽ പെടുന്ന സിനിമയെങ്കിലും അതിലെ അച്ഛൻ-മകൾ ബന്ധവും വൈകാരികതയുമൊക്കെയാണ് ആ സിനിമയെ വേറിട്ട് നിർത്തിയത്. 'Train to Busan' പോലെയുള്ള സോംബി സിനിമകളിൽ മനോഹരമായി വർക് ഔട്ട് ആക്കിയ അച്ഛൻ-മകൾ ബന്ധത്തിന്റെയൊക്കെ സ്വാധീനം തന്നെയായിരിക്കാം Cargo ക്ക് പിന്നിൽ.

'Blood Red Sky' യിലേക്ക് വന്നാൽ '30 Days of Night' ലെ vampire കഥയും 'Snakes On A Plane' ലെ വിമാനത്തിനുള്ളിലെ അവസ്ഥയുമൊക്കെ കൂട്ടി ചേർത്ത പോലൊരു കഥ പറച്ചിലാണ്. ഒരു ഫ്ലൈറ്റ് ഹൈജാക്കിങ് കഥ പോലെ തുടങ്ങി vampire സിനിമയായി മാറുന്നതിനൊപ്പം മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച സിനിമകളിലെ പോലെ ഒരു അമ്മ-മകൻ സ്നേഹ ബന്ധത്തിൻറെ കഥ കൂടി സിനിമയിലേക്ക് ചേർത്ത് കാണാം.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = കാര്യം നല്ലൊരു തുടക്കവും മറ്റുമുണ്ടായെങ്കിലും പകുതി കഴിയുമ്പോൾ ഫ്‌ളൈറ്റ് കഥ സംവിധായകന്റെ കൈയ്യീന്ന് പോയി എന്ന് പറയാം. ലോജിക്കില്ലാത്ത കഥയെ ഏതെങ്കിലും വിധേന അനുഭവഭേദ്യമാക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളൊന്നും പിന്നീട് കാണാനും കിട്ടില്ല. ഒരു വെറൈറ്റി vampire സിനിമയുടെ സാധ്യതകൾ 'Blood Red Sky' ന്റെ സ്ക്രിപ്റ്റിങ്ങിൽ തന്നെ ഇല്ലാതായി പോയി.

*വിധി മാർക്ക് = 6.5/10 

-pravin-

പരിയനിൽ നിന്ന് കർണ്ണനിലേക്ക് !!

'പരിയേറും പെരുമാൾ' പോലെ ഗംഭീരമായൊരു സിനിമയാക്കാൻ സാധിച്ചില്ലെങ്കിലും മാരി സെൽവരാജിന്റെ സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയം 'കർണ്ണനി'ലൂടെയും ശക്തമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട് .

പരിയേറും പെരുമാളിലെ കഥാ പശ്ചാത്തലം പുളിയങ്കുളം എന്ന ഗ്രാമമായിരുന്നെങ്കിൽ കർണ്ണനിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ അത് പൊടിയങ്കുളമാണ്. പരിയാന്റെ കറുത്ത നായക്ക് ബദലായി കർണ്ണന് കറുത്ത കുതിരയാണ് കൊടുക്കുന്നത്. കറുപ്പ് നിറത്തെ രണ്ടു സിനിമയിലും രണ്ടു വിധത്തിൽ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി സംവിധായകൻ.

'പരിയേറും പെരുമാളി'ൽ നിലപാടുകളും യാഥാർഥ്യ ബോധവുമുള്ള നായക സങ്കൽപ്പമായിരുന്നെങ്കിൽ 'കർണ്ണനി'ൽ ഒരു നാടിൻറെ രക്ഷക സ്ഥാനവും ഹീറോയിസവുമൊക്കെയുള്ള നായക സങ്കൽപ്പമാണുള്ളത്.

"നീങ്ക നീങ്കളായി ഇരുക്കിറ വരേയ്ക്കും.. നാൻ നായാ താൻ ഇറുക്കണന്ന് നീങ്ക എതിർപാക്കിറെ വരേയ്ക്കും ഇങ്കെ എതുവുമേ മാറാത്….ഇപ്പടി താൻ ഇറുക്കും!!"

ജാതി അസമത്വമൊക്കെ ഒരു പക്ഷെ നാളെ മാറിയേക്കാം എന്ന ആശ്വാസ വാക്കിനോട് എത്ര കൃത്യമായാണ് പരിയൻ മറുപടി പറയുന്നത് എന്ന് നോക്കൂ.

എന്നാൽ പരിയാന്റെ നിലപാടുകളിൽ നിന്ന് മാറി ദളിത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഒരു പോരാട്ട മുഖമായാണ് മാരി സെൽവ രാജ് കർണ്ണനെ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്.

ഇവിടെ ഒരു ജനതയുടെ നായകനും നേതാവുമൊക്കെയായി സിനിമാറ്റിക് ആയിട്ട് തന്നെ ധനുഷിനെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ പരിയേറും പെരുമാളിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ ഒരു ക്ലാസ്സ് സിനിമാനുഭവം കർണ്ണനിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട് എന്ന് മറച്ചു വെക്കുന്നില്ല.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = 1995 കാലത്ത് തൂത്തുക്കുടി ജില്ലയിലെ കൊടിയങ്കുളം ഗ്രാമത്തിൽ നടന്ന കലാപവുമായി ചേർത്ത് വായിക്കാവുന്ന സിനിമയാണ് 'കർണ്ണൻ'. അറുന്നൂറിലധികം പോലീസുകാർ ചേർന്ന് അടിച്ചു തകർക്കുകയും കൊള്ളയടിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു ദളിത് ഗ്രാമത്തിന്റെ കഥ സിനിമയിലൂടെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചെങ്കിൽ അത് തന്നെയാണ് 'കർണ്ണന്റെ' വിജയം.

*വിധി മാർക്ക് = 7.5/10 

-pravin-

ഇടിയുടെ പൊടിപൂരം !!

തൂഫാനിൽ നിന്ന് കിട്ടാതെ പോയതും അതിന്റെ പത്തിരട്ടി ആസ്വാദനവും 'സർപ്പാട്ട പരമ്പരെ' തന്നു. ഗംഭീര പടം എന്നല്ലാതെ ഒന്നും പറയാനില്ല.

1970-80 കളിലെ മദ്രാസിനെ അണിയിച്ചൊരുക്കിയ കലാമികവും സിനിമയിലെ ഓരോ കഥാപാത്ര നിർമ്മിതിയും അതിനൊത്ത കാസ്റ്റിങ്ങും അവരുടെ പ്രകടനങ്ങളുമെല്ലാം കൂടെ സിനിമയെ കൊണ്ടെത്തിച്ച ഉയരം ചെറുതല്ല.

മുരളി. ജിയുടെ ഛായാഗ്രഹണവും സന്തോഷ് നാരായണന്റെ സംഗീതവും 'സർപ്പട്ട പാരമ്പരെ'യുടെ മാറ്റ് കൂട്ടി.

ആര്യയുടെ 'അറിന്തും അറിയാമലും', 'നാൻ കടവുൾ', 'മദ്രാസിപ്പട്ടണം' പോലുള്ള കരിയർ ബെസ്റ്റ് സിനിമകളിലെ കഥാപാത്ര പ്രകടനങ്ങൾക്കെല്ലാം മുകളിൽ പോയി നിൽക്കുന്നുണ്ട് 'സർപ്പട്ട പരമ്പര'യിലെ കബിലൻ.

ഇത് ഒരൊറ്റ നായക സങ്കൽപ്പത്തിൽ പടച്ചുണ്ടാക്കിയ വെറുമൊരു ഇടി സിനിമയല്ല. അഭിനയിച്ചവരെല്ലാം പ്രകടനം കൊണ്ട് ഈ സിനിമയിലെ നായികാ നായകന്മാരായി മാറുന്ന വിധമാണ് അവതരണം. അത് കൊണ്ട് തന്നെ നെഗറ്റിവ് പരിവേഷമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് പോലും 'സർപ്പട്ട പരമ്പരെ'യിൽ തലയെടുപ്പുണ്ട്.

വെമ്പുലിയും, രാമനും, ഡാൻസിംഗ് റോസും, വാദ്ധ്യാരും, ഡാഡിയും, മീരാനും, വെട്രിയും, കബിലന്റെ അമ്മയും ഭാര്യ മാരിയമ്മയുമടക്കം സിനിമയിലെ മിക്ക കഥാപാത്രങ്ങളും മനസ്സിൽ തങ്ങി നിൽക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.

ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ മദ്രാസിൽ നിലനിന്നിരുന്ന ബോക്സിങ് മത്സരങ്ങളെ പ്രമേയവത്ക്കരിക്കുക മാത്രമല്ല അക്കാലത്തെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതികളുമൊക്കെ കോർത്തിണക്കി കൊണ്ട് കഥ പറയാനും പാ. രഞ്ജിത്തിന് സാധിച്ചു.

ബുദ്ധനും, അംബേദ്ക്കറും, പെരിയാർ ഇ.വി രാമസ്വാമി നായ്കരുമൊക്കെ സിനിമയിലെ രംഗ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ പ്രതീകാത്മകമായി വന്നു പോകുന്നത് കാണാം. 'ഇത് നമ്മ കാലം' എന്ന ശക്തമായ മുദ്രാവാക്യത്തെ സിനിമയിലൂടെ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നുണ്ട് പാ. രഞ്ജിത്ത്. അതും സിനിമക്കൊപ്പം കാണേണ്ട കാഴ്ചയാണ്.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = ഒന്നും പറയാനില്ല. കിടിലൻ സിനിമ !!

*വിധി മാർക്ക് = 8.5/10 

-pravin-

പേരിലൊതുങ്ങിയ തൂഫാൻ !!

രാകേഷ് ഓംപ്രകാശ് മെഹ്‌റ - ഫർഹാൻ അക്തർ ടീമിന്റെ 'ഭാഗ് മിൽഖ ഭാഗ്' ഗംഭീര പടമായിരുന്നു. അതേ കോമ്പോയിൽ വീണ്ടും ഒരു സ്പോർട്സ് മൂവി എന്ന നിലക്കാണ് 'തൂഫാൻ' പ്രതീക്ഷക്ക് വക നൽകിയതും. മികച്ച സംവിധായകനും മികച്ച നടനും കൂടി ചേർന്നാലും തിരക്കഥ പാളിയാൽ സകലതും വെറുതെയാകും എന്ന് വീണ്ടും അടിവരയിട്ടു പറയേണ്ടി വരുന്നു 'തൂഫാന്റെ' കാര്യത്തിൽ.

ഒരു സ്പോർട്സ് മൂവിയുടെ സ്ഥിരം കെട്ടുമാറാപ്പുകളൊക്കെ തൂഫാനിലും ഉണ്ട്. തെരുവ് ഗുണ്ട അജ്ജു ഭായിയിൽ നിന്ന് ബോക്‌സർ അസീസ് അലിയിലേക്കുള്ള ഫർഹാന്റെ ട്രാൻസ്ഫോർമേഷൻ സീനുകളെല്ലാം നന്നായിരുന്നു.

കെട്ടവനിൽ നിന്ന് നല്ലവനിലേക്ക് മാറാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന നായികയും അനുബന്ധ പ്രണയവും പ്രതിബന്ധങ്ങളുമൊക്കെ സീൻ ബൈ സീനായി ഊഹിച്ചെടുക്കാനുള്ള എല്ലാ അവസരം തൂഫാൻ തരുന്നുണ്ട്.

ബോംബ് സ്‌ഫോടനത്തിൽ ഭാര്യ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കൊണ്ട് മുസ്ലീങ്ങളെ ഒന്നടങ്കം വെറുക്കുന്ന നാനാ സാബിന്റെ മകളുമായുള്ള അസീസ് അലിയുടെ പ്രണയത്തെ ലവ് ജിഹാദ് ചർച്ചയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നുണ്ട് സിനിമ.

പരേഷ് റാവൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന നാനാ പ്രഭു എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ മുസ്‌ലിം വിരുദ്ധ നിലപാടുകളെ തർക്കം കൊണ്ട് ജയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സുഹൃത്തിന്റെ ഒരു സീനുണ്ട്. പക്ഷേ തന്റെ നിലപാടുകളിൽ മാറ്റം വരുത്താത്ത അതേ കഥാപാത്രത്തിനെ സിനിമ ഇമോഷണൽ സീനുകളിൽ കൂടി പ്രേക്ഷകനുമായി അടുപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. എന്തായാലും മുസ്‌ലിം വിരുദ്ധതയെ ആഘോഷിക്കാൻ നിന്നിട്ടില്ല തൂഫാൻ എന്ന് മാത്രം.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = ഫർഹാൻ അക്തറിന്റെ അധ്വാനങ്ങളും, പരേഷ് റാവലിന്റെ പ്രകടനങ്ങളുമെല്ലാം കഥയും കാമ്പുമില്ലാത്ത ഒരു സിനിമയിൽ മുങ്ങിപ്പോയി എന്നത് ദുഖകരമാണ്.ക്ലിഷേകളിൽ മനം മടുക്കില്ലെങ്കിൽ ചുമ്മാ കണ്ടു നോക്കാവുന്ന ഒരു സിനിമ. അതാണ് 'തൂഫാൻ'. 

*വിധി മാർക്ക് = 5/10 

-pravin-

ഒരു ഫീൽ ഗുഡ് 'ഹോം' !!

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു കാലമായി മലയാള സിനിമകളിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ക്രൈം- ഹൊറർ മൂഡിൽ നിന്ന് ഒരു മോചനം തന്ന സിനിമ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാം റോജിൻ തോമസിന്റെ 'ഹോമി'നെ. പേരിനോട് നൂറു ശതമാനവും നീതി പുലർത്തിയ ഒരു ഹോംലി സിനിമ.

'വരനെ ആവശ്യമുണ്ട്' സിനിമയിലെ ക്ലൈമാക്സ് സീനിലെ പ്രസംഗത്തിൽ മേജർ ഉണ്ണി കൃഷ്ണൻ പറയുന്നുണ്ട് - മടങ്ങി വരാൻ ഒരു വീടോ നമ്മുടെ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറയാൻ അവിടെ ഒരാളോ ഇല്ലെങ്കിൽ ജീവിതത്തിലെന്ത് നേടിയിട്ടും വലിയ അർത്ഥമൊന്നുമില്ല എന്ന്. ശരിയാണ് ഒരു വീടിന്റെ പൂർണ്ണത എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ താമസിക്കുന്നവർ തമ്മിലുള്ള പരസ്പ്പര സ്നേഹ ബന്ധങ്ങളാണ്.

ഒരു വീടിനുള്ളിൽ താമസിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് ആ വീട്ടിനുള്ളിൽ നമ്മൾ എങ്ങിനെ പരസ്പ്പരം പെരുമാറുന്നു എന്നത്. റോജിന്റെ 'ഹോം' കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പ്രധാന വിഷയവും അത് തന്നെ.

ടെക്‌നോളജിയുടെ മികവിൽ ലോകത്തെ ഏത് കോണിലുള്ളവരോടും വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ആശയങ്ങൾ പങ്കു വക്കാനും സംസാരിക്കാനുമൊക്കെ സാധിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതേ ടെക്‌നോളജി നമ്മുടെ പലരുടെയും വീട്ടകങ്ങളിൽ ഉണ്ടാക്കിയ മാറ്റങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ് എന്ന് കൂടി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മൊബൈലിന്റെയും സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെയുമൊക്കെ ഉപയോഗങ്ങൾ ഒരു പരിധിക്കപ്പുറം അനാവശ്യമാണ്. ആ പരിധി ഏതാണെന്ന് നമ്മൾ സ്വയം തീരുമാനിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ നമ്മുടെ ചിന്തകളും പെരുമാറ്റങ്ങളും ജീവിതവുമൊന്നും തന്നെ നമ്മുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാകില്ല.

ഒരു ഉപദേശ സിനിമയായിട്ടല്ല 'ഹോമി'നെ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നതെങ്കിലും ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട മേൽപ്പറഞ്ഞ പോലുള്ള കാര്യങ്ങളെ സിനിമയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ നമ്മളിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നുണ്ട് സംവിധായകൻ.

കാലത്തിനൊത്ത് സഞ്ചരിക്കാത്തത് കൊണ്ടാണ് അപ്പനിങ്ങനെ ആയിപ്പോയതെന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ആന്റണി ഒരിക്കലും ആ അപ്പനെ കാലത്തിനൊപ്പം സഞ്ചരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നോ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നോ ഇല്ല. 'ആൻഡ്രോയ്ഡ് കുഞ്ഞപ്പനി'ലെ ഭാസ്ക്കര പൊതുവാളിനെ പോലെ ടെക്‌നോളജിയെ ഉൾക്കൊള്ളാനോ സ്വീകരിക്കാനോ മടിയുള്ള ആളല്ല ആന്റണിയുടെ അപ്പൻ ഒലിവർ ട്വിസ്റ്റ്.

ഒലിവർ ട്വിസ്റ്റിനുള്ളിൽ ആരുമറിയാതെ പോയ ഒരു വിജ്ഞാന ദാഹിയുണ്ട്. സ്മാർട്ട് ഫോൺ ഉപയോഗിക്കാനും ഓൺലൈൻ സംവിധാനങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്താനുമൊക്കെ ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴും അതെല്ലാം ഉപയോഗിക്കുന്നതിൽ നിന്നും അയാളെ പിൻവലിക്കുന്നത് കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് തന്നെയുള്ള പരിഹാസങ്ങളാണ്.

ഒലിവർ ട്വിസ്റ്റിനെ അസാധ്യമായി അവതരിപ്പിക്കുകയല്ല, ആ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും, സ്നേഹവും, നോവും സന്തോഷവുമെല്ലാം ഒന്നിട വിടാതെ അനുഭവപ്പെടുത്തുകയാണ് ഇന്ദ്രൻസ് ചെയ്തത്. പ്രായഭേദമന്യേ ഏത് വേഷവും ഏത് ജോണറിൽ വേണമെങ്കിലും അഭിനയിച്ചു പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കുന്ന തരത്തിൽ മെയ്‌വഴക്കം വന്ന നടനായി ഇന്ദ്രൻസ് വീണ്ടും മുന്നേറി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. 

മഞ്ജുപിള്ളക്ക് കരിയറിൽ കിട്ടിയ മികച്ച വേഷമായി കുട്ടിയമ്മ. ശ്രീനാഥ്‌ ഭാസിയും, നസ്ലെനും , കൈനകരി തങ്കരാജുമൊക്കെ 'ഹോമി'ലെ പ്രധാന താരങ്ങളായപ്പോൾ കുറച്ചു സീനുകളിൽ മാത്രം വന്നു പോകുന്ന വിജയ് ബാബുവും, അനൂപ് മേനോനുമൊക്കെ സ്‌ക്രീൻ പ്രസൻസിൽ മിന്നി തിളങ്ങി.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = വലിയൊരു കഥ പറയാനില്ലാഞ്ഞിട്ടും ഉള്ളൊരു കഥയെ രണ്ടര മണിക്കൂർ സമയം ബോറടിപ്പിക്കാതെ പറഞ്ഞവതരിപ്പിച്ച കൈയ്യടക്കത്തിനെ അഭിനന്ദിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സമയ ദൈർഘ്യം ഒരു പ്രശ്നമായി കാണുന്നില്ലെങ്കിൽ മനസ്സ് ഫ്രഷാക്കുന്ന പലതുമുണ്ട് ഈ 'ഹോമി'ൽ.

*വിധി മാർക്ക് = 8/10 

-pravin-

മനസ്സ് തൊടുന്ന 'മിമി' !

'ദശരഥം', 'ഷേക്സ്പിയർ എം.എ മലയാളം', 'ലക്കി സ്റ്റാർ' തുടങ്ങിയ മലയാള സിനിമകളിൽ പ്രമേയവത്ക്കരിച്ച "വാടക ഗർഭ ധാരണം" തന്നെയാണ് 'മിമി' യുടെയും കഥാഗതി നിശ്ചയിക്കുന്നത്.

'ദശരഥ'ത്തിൽ രാജീവന്റെ കുഞ്ഞിനോട് ആനിക്ക് പിന്നീട് തോന്നുന്ന ഇഷ്ടവും കുഞ്ഞിനെ പിരിയാൻ വയ്യാത്ത സാഹചര്യവും, 'ഷേക്സ്പിയർ എം.എ മലയാള'ത്തിൽ അവിവാഹിതയായ അല്ലിക്ക് വാടക ഗർഭ ധാരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് നേരിട്ട പ്രതിസന്ധികളും, 'ലക്കി സ്റ്റാറി'ൽ രഞ്ജിത്ത്-ജാനകി ദമ്പതിമാർക്ക് വാടക ഗർഭ ധാരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നേരിടേണ്ടി വന്ന ചതിയും വിശ്വാസവഞ്ചനയുമടക്കം സമാനമായ പല കഥാ മുഹൂർത്തങ്ങളും മിമിയിലും നിരീക്ഷിക്കാമെങ്കിലും ഇപ്പറഞ്ഞ സിനിമകളിൽ നിന്നെല്ലാം വേറിട്ട മറ്റൊരു സിനിമാസ്വാദനം തരാൻ സാധിക്കുന്നിടത്താണ് മിമി മികച്ചു നിൽക്കുന്നത്.

എടുത്തു പറയേണ്ടത് സിനിമയിലെ കഥാപാത്ര പ്രകടനങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

മിമിയായുള്ള കൃതി സാനോന്റെ പ്രകടനത്തിന്റെ ഗ്രാഫ് മുകളിലേക്ക് മാത്രമാണ്. പങ്കജ് ത്രിപാഠിയെയൊക്കെ സിനിമയിൽ കെട്ടഴിച്ചങ്ങു വിട്ടിരിക്കുകയാണ്. അമ്മാതിരി ഒരു നടൻ.

അവര് മാത്രമല്ല മനോജ് പാഹ്വാ, സുപ്രിയ പഥക്, സായ് തംഹങ്കർ പോലെയുള്ള സഹ നടീനടന്മാർ കോമഡിയിലും ഇമോഷണൽ സീനുകളിലും ഒരു പോലെ തിളങ്ങി.

'സാറാ' തുടങ്ങി വച്ച അബോർഷൻ ചിന്തകൾക്ക് വിരുദ്ധമായി 'മിമി' സ്വന്തം ചോയ്‌സിൽ മാതൃത്വത്തിന്റെ മഹിമയും അനുഭൂതിയും പറഞ്ഞറിയിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അവൾ വേണ്ടെന്നു വക്കുന്നത് കുഞ്ഞിനെയല്ല, അബോർഷൻ ആണ്. മിമിയുടെ ആ ചോയ്‌സ് വളരെ ഹൃദ്യമായി പറഞ്ഞറിയിക്കുന്നുമുണ്ട് സിനിമ.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = 2011 ൽ മികച്ച മറാത്തി സിനിമക്കുള്ള ദേശീയ അവാർഡ് കരസ്ഥമാക്കിയ 'Mala Aai Vhhaychy' യുടെ remake എന്ന് പറയുമ്പോഴും ആ സിനിമയെ അതേ പടി പകർത്തി അവതരിപ്പിക്കാതെ അതിലും മികവുറ്റതാക്കി മറ്റൊരു കഥാ പശ്ചാത്തലത്തിൽ 'Mimi' യെ പുനരാവിഷ്‌ക്കരിക്കാൻ ലക്ഷ്മൺ ഉടെക്കറിന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അമ്മയാകാൻ പ്രസവിക്കണമെന്നില്ല, സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ തന്നെ പ്രസവിക്കണമെന്നുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു വക്കുന്ന ഒരു മനോഹര സിനിമയാണ് 'മിമി'. A must watch.

*വിധി മാർക്ക് = 8/10

-pravin-

മരണ ശേഷമല്ല, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അനുഗ്രഹീതരാകേണ്ടത് !!

'ആയുഷ്ക്കാലം' സിനിമയിൽ ഭാര്യയുടെ മരണവും കാത്ത് ആശുപത്രിയിൽ അവരെ കാത്തിരിക്കുന്ന ശങ്കരാടിയും, സ്വന്തം വീടിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന ഇന്നസെന്റുമൊക്കെ സ്ഥിരം പ്രേത കഥാപാത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തതരായിരുന്നു.

മരിച്ചു പോയ എബിയെ 'ഹൃദയ ബന്ധം' കൊണ്ട് കാണാൻ സാധിക്കുന്ന ബാലകൃഷ്ണൻ' എന്ന വൺ ലൈനിൽ തന്നെ മനോഹരമായ ഒരു ഫാന്റസിയുണ്ട്.

ആരെയെങ്കിലും ഉപദ്രവിക്കാനോ പേടിപ്പിക്കാനോ പോയിട്ട് ആത്മാക്കൾക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരില പോലും അനക്കാൻ സാധിക്കില്ലെങ്കിൽ, പ്രിയപ്പെട്ടവരെയെല്ലാം നേരിട്ട് കാണുമ്പോഴും ശബ്ദം കൊണ്ടോ സ്പർശം കൊണ്ടോ പോലും തങ്ങളുടെ സാമീപ്യം അറിയിക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോകുന്നവരാണ് ഈ പറഞ്ഞ ആത്മാക്കളെങ്കിൽ അവരുടെ നിസ്സഹായത എത്ര വേദനാജനകവും ഭീകരവുമായിരിക്കും. ഈ ചിന്തകളാണ് 'ആയുഷ്ക്കാല'ത്തിന്റെ തിരക്കഥക്ക് പുറകിൽ.

കഥ മറ്റൊന്നെങ്കിലും സമാന ചിന്തകളുടെ വേറിട്ട മറ്റൊരവതരണമാണ് 'അനുഗ്രഹീതൻ ആന്റണി'യിലുമുള്ളത്. ഒരു പ്രണയ കഥയുടെ സൂചനകൾ തന്ന ടീസറിൽ നിന്ന് മാറി അപ്രതീക്ഷിതമായ മരണത്തിന്റെയും നഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതത്തിന്റെയും പൂർത്തീകരിക്കാനാകാതെ പോകുന്ന ആഗ്രഹങ്ങളുടേയുമൊക്കെ വേദനകൾ ആന്റണിയിലൂടെ പറഞ്ഞറിയിക്കുന്നു സിനിമ.

ആത്മാക്കളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ പൂർത്തികരിക്കാൻ ദൈവം ഭൂമിയിൽ ഒരാളെ നിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ആയുഷ്‌ക്കാലത്തിൽ എബിക്ക് വേണ്ടി ബാലകൃഷ്ണന് പലതും ചെയ്യാൻ സാധിച്ചത് പോലെ ആന്റണിക്ക് വേണ്ടി ദൈവം നിയോഗിച്ചത് മറ്റു ചിലരെയായിരുന്നു.

ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അനുഗ്രഹീതരാകാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അതാണ് നല്ലത്. വെറുതേ ആത്മാവായി മാറിയിട്ട് ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ടല്ലോ. ആ തലത്തിലും ഒന്ന് ചിന്തിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് സിനിമ.

ചെറുതെങ്കിലും സുരാജിന്റെയും ബൈജുവിന്റെയുമൊക്കെ കഥാപാത്രങ്ങൾ സിനിമക്ക് കരുത്തേകി. സിദ്ധീഖിന്റെ ഇത് വരെയുള്ള അച്ഛൻ വേഷങ്ങളിൽ വർഗ്ഗീസ് മാഷ് വേറിട്ട് നിൽക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. മകൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരച്ഛന്റെ വേദനക്കപ്പുറം പലതുമുണ്ട് ആ കഥാപാത്ര പ്രകടനത്തിൽ. ജാഫർ ഇടുക്കിയൊക്കെ നല്ല റേഞ്ചുള്ള നടനാണ് എന്ന് വീണ്ടും തെളിയിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

ഈ പടത്തിൽ ആന്റണി ആത്മാവാണെങ്കിൽ ഈ പടത്തിന്റെ ആത്മാവായി മാറിയത് അരുൺ മുരളീധരന്റെ സംഗീതമാണ്.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = ഈ സിനിമ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത പലരും ഉണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ വ്യക്തിപരമായ ആസ്വാദനത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞു ഫീൽ ഗുഡ് ഫാന്റസി സിനിമയാണ് 'അനുഗ്രഹീതൻ ആന്റണി'.

*വിധി മാർക്ക് = 6.5 /10

-pravin-

യുക്തി ഭദ്രമല്ലാത്ത ഒരു കൊലപാതക കഥ !!

ഒരു വലിയ പൊട്ടിത്തെറിയോടെയാണ് സിനിമ തുടങ്ങുന്നത്. ഭർത്താവ് കൊല്ലപ്പെട്ട കേസിൽ എല്ലാ സംശയങ്ങളും ഭാര്യായായ റാണിക്ക് നേരെ വന്നു നിൽക്കുകയാണ്. റാണിയിലൂടെ തന്നെ കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.

റാണിയും റിഷുവും തമ്മിലുള്ള വിവാഹവും അതിനു ശേഷം അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ നടന്ന സംഭവ വികാസങ്ങളുമൊക്കെ പോലീസ് അന്വേഷണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ തന്നെ കഥയുടെ ഏകദേശ രൂപം കാണുന്നവർക്ക് കിട്ടും.

വിവാഹ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത സങ്കൽപ്പവിചാരങ്ങളുള്ള നായികാ-നായകന്മാർ വിവാഹ ശേഷം അവരുടെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നിടത്തു കഥ മറ്റൊരു ട്രാക്കിലേക് കയറുകയാണ്.

ഒരു ദുരൂഹ കൊലപാതകത്തിന്റെ കഥാപശ്ചാത്തലമുണ്ടെങ്കിലും ഒരു അന്വേഷണ സിനിമയുടെ ത്രില്ലൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കണ്ട.ഊഹിക്കാവുന്ന ഒരു കഥയും ട്വിസ്റ്റുമൊക്കെ ഉള്ളപ്പോഴും തപസ്സി പന്നു - വിക്രാന്ത് മേസ്സി ജോഡിയുടെ ഗംഭീര പ്രകടനങ്ങളും, ലൊക്കേഷന്റെ ഭംഗിയുമൊക്കെ സിനിമക്ക് മുതൽക്കൂട്ടായി.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = ലോജിക്കൊന്നും നോക്കാതെ, സിനിമയിൽ തന്നെ പറയുന്ന ആ പണ്ഡിറ്റ്ജിയുടെ നോവലിലെ ഒരു കെട്ട് കഥ പോലെ കണ്ടിരിക്കാവുന്ന ഒരു പടം.

*വിധി മാർക്ക് = 6/10

-pravin-

കെട്ട കാലത്ത് വേണ്ടിയിരുന്നില്ല ഈ 'കുരുതി' !!

പ്രമേയത്തിന്റെ പ്രസക്തി പോലെ തന്നെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് പറയാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന വിഷയം എങ്ങിനെ പറയുന്നു എന്നത്. രാജീവ് അഞ്ചലിന്റെ 'ഗുരു' ആ തലത്തിലാണ് ഇന്നും മലയാള സിനിമകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ വേറിട്ട് നിൽക്കുന്നത്.

രണ്ടു സമുദായങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ചേരി തിരിവും കലാപവുമൊക്കെ നിരവധി സിനിമകളിൽ പ്രമേയവത്ക്കരിക്കപ്പെട്ടതാണെങ്കിലും സിബി മലയിലിന്റെ 'കാണക്കിനാവും, ശശി ശങ്കറിന്റെ 'നാരായവും' പോലുള്ള സിനിമകൾ മാനവികതയുടെ പ്രതീക്ഷകൾ തല്ലിക്കെടുത്താതെ കഥ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഒരു ആശ്വാസം നൽകിയിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഒരു ആശ്വാസം 'കുരുതി'യിൽ നിന്ന് കണ്ടു കിട്ടുന്നില്ല എന്നത് കൊണ്ട് തന്നെ കുരുതിയുടെ ആസ്വാദനം അസ്വസ്ഥതയുടേതാണ്.

വെറുപ്പിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ പച്ചക്ക് പറഞ്ഞവതരിപ്പിക്കുന്ന അവതരണ ശൈലി ധീരമെന്ന് വാഴ്ത്താമെങ്കിലും ഇത്തരം സിനിമകൾ കേരളത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ- സാമൂഹികാന്തരീക്ഷത്തെ മലീമസമാക്കുന്നത് കാണാതിരിക്കാനാകില്ല. മുൻകാല സിനിമകൾ ഊട്ടിയുറപ്പിച്ച പൊതുബോധങ്ങൾക്ക് കോട്ടം തട്ടിക്കാത്ത കഥാപാത്ര സൃഷ്ടികൾ കുരുതിയിലും ആവർത്തിക്കുന്നു.

ജനാധിപത്യ വിശ്വാസികളാണെന്ന് പുറമേക്ക് നടിക്കുകയും ഉള്ളിൽ മത തീവ്രവാദിയായി നടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കരീമിനെയും , പ്രായം കൊണ്ട് ചെറുതെങ്കിലും സമുദായത്തിന് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ കൈ തരിക്കുന്ന റസൂലിനെയുമൊക്കെ പോലുള്ളവരെ അറിയാതെ പോകരുത് എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തിൽ പരമാവധി ഡീറ്റൈലിങ്ങിന് ശ്രമിക്കുന്ന സിനിമ സുമയേയും വിഷ്ണുവിനെയും കൊണ്ട് പറയിപ്പിക്കുന്നത് അമ്പലം അശുദ്ധിയാക്കിയതിലെ വേദനയും ന്യൂനപക്ഷ സംവരണം കൊണ്ട് ജീവിതം കുട്ടിച്ചോറായവന്റെ അവസ്ഥയൊക്കെയാണ്.

വിശ്വാസ സംരക്ഷണത്തിന്റെ ഭാഗമായി അന്യമതസ്ഥനായ വൃദ്ധനെ കൊന്നു കളഞ്ഞതിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ കഥാപാത്രത്തിന് കുറ്റബോധം ഉണ്ടാകേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ ആ കഥാപാത്രത്തിന് സാഹചര്യവശാൽ സഹതാപത്തിന് അർഹതയുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ സംവിധായകൻ മെയ്ക്കപ്പ് ചെയ്തതായി അനുഭവപ്പെട്ടു. ഒരു ബാലൻസിംങ്ങിനു വേണ്ടി അവർ ചെയ്തതും തെറ്റാണെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുമ്പോഴും ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ലായിഖും കരീമുമൊക്കെ വേട്ടക്കാരും വിഷ്ണുവും സുമയുമൊക്കെ ഇരകളുമെന്ന തലത്തിലേക്ക് സീനുകൾ എത്തുന്നുമുണ്ട്.

മനുഷ്യൻ മരിച്ചാലും അവന്റെയുള്ളിലെ വെറുപ്പ് മരിക്കുന്നില്ല അത് ജീവിക്കും എന്ന് പറയുമ്പോൾ ലായിഖിലെ വെറുപ്പ് പൂർവ്വാധികം ശക്തിയോടെ റസൂലിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറുന്നുണ്ടെങ്കിലും നാഗവല്ലിയുടെ ബാധയിറങ്ങിയ ഗംഗയെ പോലെ സുമ ശാന്തയായി സമാധാനം സംസാരിക്കുകയാണ്. അപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സമുദായക്കാർക്കുള്ളിലെ വെറുപ്പ് ഒരിക്കലും മാറില്ല ബാക്കിയുളളവർക്ക് അത്ര കുഴപ്പമില്ല എന്നല്ലേ പറഞ്ഞു വക്കുന്നത്. അതെങ്ങനെ ഒരു നല്ല നിലപാടാകും ?

മതമാണ് വെറുപ്പിന്റ രാഷ്ട്രീയത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചത് എന്ന് പറഞ്ഞു വക്കുമ്പോഴും മതവിശ്വാസികളിലെ നല്ലവരും കെട്ടവരും എങ്ങിനെയൊക്കെയാകാം അഥവാ ആകണം എന്നതിന്റെ വാർപ്പ് മാതൃകകൾ സിനിമ തന്നെ കാണിച്ചു തരുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് ഒരു ഇരട്ട നിലപാടായി സിനിമയിൽ മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്.

ഇവിടെയൊക്കെയാണ് 'കുരുതി' ഒരു കുത്തിത്തിരിപ്പ് ആയി മാറുന്നത്.

തുടക്കത്തിലേ തന്നെ കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും സാങ്കൽപ്പികമാണെന്നും ഏതെങ്കിലും ജാതി മത വിഭാഗത്തെയോ അവരുടെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെയോ മോശമായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല എന്ന മുൻ‌കൂർ ജാമ്യം ഉള്ളത് കൊണ്ട് ആർക്കും പരാതി ഉണ്ടാകാനിടയില്ല. തേനീച്ചക്കൂടും, പാലവും, ഇരട്ടക്കുഴലുള്ള തോക്കുമൊക്കെ പ്രതീകാത്മകമായി കാണാൻ സാധിച്ചാൽ അത് ആസ്വാദനത്തിലെ ബോണസ്സാണ്.

പ്രകടനങ്ങളിലേക്ക് വന്നാൽ അടിമുടി നാടക സെറ്റപ്പിലാണ് പൃഥ്വിരാജിന്റെ കഥാപാത്രത്തെ ഒരുക്കിയെടുത്തിരിക്കുന്നത്. മോശം ഡയലോഗ് ഡെലിവറിയുടെ കാര്യത്തിൽ നിവിൻ പോളിയെ വെട്ടിച്ചേ അടങ്ങൂ എന്ന മട്ടിലാണ് ടിയാന്റെ കഥാപാത്ര സംഭാഷണങ്ങൾ. അതേ സമയം ഒറ്റ ഡയലോഗ് പോലും പറയാതെ വീട്ടിലേക്കു കയറി വന്നു കസേരയിലിരിക്കുന്ന നവാസ് വള്ളിക്കുന്നിന്റെ മാനറിസങ്ങൾ ഗംഭീരമായി.

റോഷനും, മുരളി ഗോപിയും, ഷൈനും, നെൽസണും, സാഗർ സൂര്യയുമൊക്കെ മികച്ചു നിന്നപ്പോൾ ഞെട്ടിച്ചു കളഞ്ഞ പ്രകടനം മാമുക്കോയയുടേതായി. മൂസാ ഖാദറിന്റെ ട്രാൻസ്ഫോർമേഷൻ സീനുകളിലും ക്ലൈമാക്സ് സീനിലുമൊക്കെയുള്ള പ്രകടന മികവ് കൊണ്ട് 'കുരുതി'യിലെ നായകസ്ഥാനം മാമുക്കോയ നേടിയെടുത്തു എന്ന് പറയാം.

മുരളിഗോപിയുടെ സ്ക്രിപ്റ്റിൽ ജിയെൻ കൃഷ്ണകുമാർ സംവിധാനം ചെയ്ത 'ടിയാൻ' പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ആൾ ദൈവ വിരുദ്ധ സിനിമയായി തോന്നുമ്പോഴും ആ സിനിമ ജാതീയമായി ഒരുപാട് മാലിന്യങ്ങൾ പേറിയിരുന്നു. ഏറെക്കുറെ ആ അവസ്ഥ തന്നെയാണ് 'കുരുതി'യിലുമുള്ളത്. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ മതാന്ധതക്ക് നേരെയുള്ള ധീരമായ നിലപാട് പറച്ചിൽ എന്നൊക്കെ പറയാമെങ്കിലും സംഗതി 'പരസ്യമായ' ഒളിച്ചു കടത്തലുകൾ തന്നെ. 

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = പ്രമേയം പ്രസക്തമെങ്കിലും അവതരണത്തിലെ നാടകീയതകളും നിലപാടുകളിലെ പൊള്ളത്തരങ്ങളും കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടാതെ പോയ ഒരു സിനിമ. മാമുക്കോയയുടെ മൂസാ ഖാദറായിട്ടുള്ള പ്രകടനം തന്നെയാണ് കുരുതിയിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കാര്യം. 

*വിധി മാർക്ക് = 5/10 

-pravin-

മികവുറ്റ സിനിമാവിഷ്ക്കാരവും വ്യാജ നിർമ്മിതികളും !!

വാഴയിലയിൽ ബിരിയാണി നക്കി തിന്നുന്ന നായ്ക്കളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി ബിരിയാണി ചെമ്പുമായി സുലൈമാൻ മാലിക്കിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കേറി പോകുന്നവരുടെ പിന്നാലെ ഒരു പോക്കാണ് കാമറ. ഏതാണ്ട് പന്ത്രണ്ടു മിനുട്ടോളം ഒരൊറ്റ ഷോട്ടിലെന്ന പോലെ 'മാലിക്കി'ലെ കഥാപാരിസരവും കഥാപാത്രങ്ങളും കഥാസാഹചര്യവുമൊക്കെ സമർത്ഥമായി വരച്ചിടുന്നുണ്ട് മഹേഷ് നാരായണൻ.

ഒരു ഗ്യാങ്സ്റ്റർ സിനിമയുടെ ചുറ്റുവട്ടമൊക്കെ അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴും മാസ്സ് പരിവേഷമില്ലാതെ ഒരു അവശ ശാരീരികാവസ്ഥയിലാണ് ഫഹദിന്റെ സുലൈമാൻ അലിയെ നമുക്ക് കാണാൻ കിട്ടുന്നത്. ഇത്തരം സിനിമാ കാഴ്ചകളിൽ പൊതുവേ നായകന്റെ മാസ്സ് എൻട്രിക്കൊപ്പമോ നായകന്റെ സ്‌ക്രീൻ പ്രസൻസിലോ സിനിമയുടെ ടൈറ്റിൽ തെളിയുമ്പോൾ ഇവിടെ സുലൈമാൻ അലിയുടെ എക്സിറ്റ് സീനിലാണ് 'മാലിക്ക്' എന്ന ടൈറ്റിൽ ഇരുളിൽ ചുവന്ന അക്ഷരത്തിൽ തെളിയുന്നത്.

'കമ്മട്ടിപ്പാടം', 'നായകൻ', 'ഗ്യാങ്സ് ഓഫ് വാസേപൂർ', 'സുബ്രഹ്മണ്യപുരം', 'വട ചെന്നൈ' തുടങ്ങി പല ഭാഷാ സിനിമകളിലായി നമ്മൾ കണ്ടിട്ടുള്ള പ്രാദേശിക ഗുണ്ടാ സംഘങ്ങളും അവർക്കിടയിലെ സൗഹൃദവും, രാഷ്ട്രീയവും, കുടി പകയും, ചതിയും, അധികാര തർക്കങ്ങളുമൊക്കെ 'മാലിക്കി'ലും കണ്ടു കിട്ടുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അതിൽ നിന്നൊക്കെ വ്യത്യസ്തമായി മാലിക്കിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത് ആ റമദാ പള്ളിയും പരിസരവുമാണ്.

കഥക്കപ്പുറം കേരള ചരിത്രത്തിൽ ഭരണകൂടവും പോലീസും ചേർന്ന് നടത്തിയ ഒരു നരനായാട്ടിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലു കൂടിയാണ് 'മാലിക്ക്'. ഒരു കൽപ്പിത കഥയെന്ന മുൻ‌കൂർ ജാമ്യം സിനിമക്ക് മുന്നേ എഴുതി ചേർക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും 2009 ൽ വി.എസ് സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് ബീമാ പള്ളിയിൽ നടന്ന വെടിവെപ്പ് തന്നെയാണ് 'മാലിക്കിന്റെ' ഉള്ളടക്കം എന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.

അറുപതുകളിൽ തുടങ്ങി എൺപതുകളും രണ്ടായിരത്തിലുമൊക്കെയായി രണ്ടു മൂന്നു കാലഘട്ടത്തിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന സിനിമയുടെ കഥാപരിസരങ്ങളൊക്കെ ഗംഭീരമായി തന്നെ ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. സുനാമി കാലത്തെ ദുരന്ത ദുരിത കാഴ്ചകളെ പുനഃസൃഷ്ടിച്ചതും ബീമാ പള്ളിയിലെ വെടിവെപ്പ് സീനുമൊക്കെ എടുത്തു പറയാവുന്ന മികവുകളിൽ ചിലത് മാത്രം.

സുഷിൻ ശ്യാമിന്റെ സംഗീതവും സനു വർഗ്ഗീസിന്റെ ഛായാഗ്രഹണവും കൂടി മാലിക്കിന് നൽകുന്ന സൗന്ദര്യം ചെറുതല്ല.

സാങ്കേതിക മികവുകൾക്കും കഥാപാത്ര പ്രകടനങ്ങൾക്കുമൊക്കെ ശേഷം മാലിക് എന്ന സിനിമാവിഷ്ക്കാരത്തെ വിലയിരുത്തിയാൽ സിനിമയിലെ പല ഒളിച്ചു കടത്തലുകളും ബാലൻസിങ്ങുമൊക്കെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതായി വരും.

കഴിഞ്ഞ പ്രളയ കാലത്ത് കയറിക്കിടക്കാൻ സ്ഥലമില്ലാതെ വന്നവർക്ക് ജാതിമതഭേദമന്യേ പള്ളിയുടെ ഹാൾ തുറന്നു കൊടുത്ത, അന്യ മതസ്ഥർക്ക് അവരുടെ രീതിയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പള്ളിക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവസരം കൊടുത്ത, എന്തിന് പ്രളയത്തിൽ മരിച്ചവരെ പോസ്റ്റ്മാർട്ടം ചെയ്യാൻ സ്ഥലമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അതിനും പള്ളിയിലെ നിസ്‌കാര സ്ഥലം തുറന്നു കൊടുത്ത പള്ളിക്കമ്മിറ്റിക്കാരുള്ള അതേ കേരളത്തിൽ റിലീസായ സിനിമയിലെ സീനിലാകട്ടെ സുനാമി ദുരന്തത്തിൽ പെട്ട അന്യ മതസ്ഥർക്ക് പള്ളിയുടെ പുറത്തെ ഗെയ്റ്റ് പോലും തുറന്നു കൊടുക്കാൻ തയ്യാറാകാത്ത നികൃഷ്ടരായ ഒരു കൂട്ടം പേരാണ് പള്ളിക്കമ്മിറ്റിക്കാർ.

പള്ളിപ്പറമ്പിൽ പണിയുന്ന സ്ക്കൂളിൽ മുസ്ലിം കുട്ടികൾ മാത്രം പഠിച്ചാൽ മതി എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ഭിന്നിപ്പിന്റെയും വെറുപ്പിന്റെയും രാഷ്ട്രീയം മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന, ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ബോട്ട് വഴി ആയുധം കടത്താനും അതെല്ലാം പള്ളിക്കുള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കാനും വേണ്ടി വന്നാൽ അതൊക്കെ പ്രയോഗിക്കാനും സാധിക്കുന്നവരാണ് തീരദേശത്തെ മുസ്ലീങ്ങൾ എന്ന വ്യാജ പൊതുബോധ നിർമ്മിതിക്ക് വേണ്ടി 'മാലിക്കിനെ' മഹേഷ് നാരായണൻ മറയാക്കി എന്ന് സംശയിച്ചാലും തെറ്റില്ല.

റമദാ പള്ളിക്കാരുടെ അലിക്കയായി ഫഹദിനെ നായകനാക്കി ബീമാ പള്ളി വെടിവെപ്പിന്റെ ചരിത്രത്തെ കൽപ്പിത കഥയാക്കി മാറ്റിയപ്പോൾ

അതിലേക്ക് കൂട്ടി ചേർക്കപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിലെല്ലാം മുസ്‌ലിം വിരുദ്ധതയുടെ കൃത്യമായ ഒളിച്ചു കടത്തലുകൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. അതേ സമയം ഭരണകൂട ഭീകരതക്കെതിരെ ഒരു ചെറു വിരൽ അനങ്ങുന്ന നിലപാട് പോലും സിനിമക്കില്ലാതെ പോകുന്നു.

ദിലീഷ് പോത്തന്റെ അബൂബക്കറിന്റെ പാർട്ടിയുടെ പേര് 'ഇസ്‌ലാം യൂണിയൻ ലീഗ്' ആണെന്ന് വരെ കൃത്യമായി കാണിക്കുന്ന സിനിമയിൽ അന്നത്തെ വെടിവെപ്പ് കാലത്തെ ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള സൂചനകൾ പോലും ഉൾക്കൊള്ളിക്കാതെ പോയത് എന്തിനായിരിക്കാം ?

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = തീർച്ചയായും മാലിക് സാങ്കേതികമായും കഥാപാത്ര പ്രകടനങ്ങൾ കൊണ്ടുമൊക്കെ മികവുറ്റ സിനിമാവിഷ്‌ക്കാരമാണ്. പക്ഷെ സിനിമ പറഞ്ഞു പോയതും പറഞ്ഞെത്തുന്നതുമായ ഒളിച്ചു കടത്തൽ രാഷ്ട്രീയത്തോട് യോജിപ്പില്ല.

*വിധി മാർക്ക് = 7/10

-pravin-

സാറായുടെ തീരുമാനങ്ങളും ലോകവും !!

സിനിമയിലെ കഥാപരിസരവും കാലവുമൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സാഹചര്യവും കാഴ്ചപ്പാടുകളുമൊക്കെ അംഗീകരിച്ചു കൊണ്ടാണ് സിനിമകൾ കാണാറുള്ളത്. ഒരു സിനിമ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പ്രമേയത്തെ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും ആ സിനിമയിലെ ചില കാര്യങ്ങളോട് വിയോജിച്ചു പോകാറുണ്ട്. സാറായുടെ കാര്യത്തിലും അത് സംഭവിച്ചു.

'സാറാ' എന്ന കഥാപാത്രം എന്താണെന്നും, അവളുടെ നിലപാടുകൾ എന്താണെന്നും വളരെ വ്യക്തമായി തന്നെ സിനിമ പറയുന്നുണ്ട് എന്നിരിക്കെ സാറയെന്ന കഥാപാത്ര സൃഷ്ടിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വിയോജിപ്പുകൾ ഇല്ല. എന്നാൽ വ്യക്തിപരമായ ആസ്വാദനത്തിൽ സാറായുടെ അബോർഷൻ എന്ന ആ ചോയ്‌സിനെ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും വൈകാരികമായി മനസ്സ് ഉടക്കി നിന്നത് സാറായുടെ ചോയ്‌സോടെ വോയ്‌സ് ഇല്ലാതെയായ ജീവന്റെ തുടിപ്പുള്ള ആ ഭ്രൂണത്തിലാണ്.

ഭ്രൂണത്തിന് ജീവനുണ്ടെങ്കിൽ ബീജത്തിനും അണ്ഡത്തിനും വരെ ജീവനുള്ളതായി കാണേണ്ടി വരുമെന്നൊക്കെയുള്ള മെഡിക്കൽ ക്ലാസ്സുകൾ ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നടക്കുന്നുണ്ട്. നമ്മളീ പോളി ടെക്നിക് പഠിക്കാത്തത് കൊണ്ടും വികാര ജീവിയായത് കൊണ്ടും ആ താരതമ്യപ്പെടുത്തൽ പെട്ടെന്ന് ഉൾക്കൊള്ളാനുമാകുന്നില്ല.

അത് വിടാം, അതെല്ലാം വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങൾ. പറയാനുള്ളത് സിനിമയെ കുറിച്ച് തന്നെയാണ്. സാറാസ് അബോർഷനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സിനിമയാണെന്നുള്ള വാദത്തോട് യോജിപ്പില്ല. അബോർഷനെ മഹത്വവത്ക്കരിച്ചു എന്നും തോന്നിയില്ല. സിനിമ പറയുന്നത് വ്യക്തിപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ കുറിച്ചും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ കുറിച്ചുമാണ്. അത് സ്ത്രീയായാലും പുരുഷനായാലും ഏത് മനുഷ്യനായാലും വേണം, അതിലേക്കു മറ്റുള്ളവർ ഇടിച്ചു കയറേണ്ട കാര്യമില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് പോയിന്റ്.

അബോർഷൻ മോശമാണെന്നോ, അബോർഷൻ ചെയ്യുന്നവരെല്ലാം മോശക്കാരെന്നോ നിലപാടില്ല. എന്നിട്ടും സിനിമയിലെ സാറായുടെ ആ അബോർഷൻ തീരുമാനത്തിൽ എന്ത് കൊണ്ട് വിയോജിപ്പ് തോന്നി എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അത് തീർത്തും വൈകാരികമാണ് എന്ന് മാത്രമാണ് ഉത്തരം. അതും പറഞ്ഞു സാറായുടെ പേഴ്സണൽ സ്‌പേസിലേക്ക് കേറി അവളെ വിചാരണ ചെയ്യാൻ നിൽക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലേക്കുമില്ല.

പ്രസവിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത / വിവാഹ ജീവിതത്തിൽ കുട്ടികൾ വേണ്ടെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടി കടന്നു പോയേക്കാവുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളും അത് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാവുന്ന സങ്കീർണ്ണതകളോ ഒന്നും സാറയുടെ കാര്യത്തിൽ അനുഭവപ്പെടുത്താത്ത വിധമാണ് അവളുടെ കുടുംബ- സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം സിനിമയിൽ വരച്ചിട്ടിരിക്കുന്നത്.

അത് കൊണ്ട് തന്നെ സിനിമയുടെ പ്രമേയത്തിനുണ്ടായിരുന്ന സാധ്യതകളെ മുഴുവനായി പ്രയോജനപ്പെടുത്താനാകാതെ സിനിമ സാറയിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങി പോയെന്നു തോന്നി.

Sara'S എന്ന ആ ടൈറ്റിലിൽ തന്നെയുണ്ട് എല്ലാം. സാറായുടെ ചിന്തയും തീരുമാനങ്ങളും നിലപാടുകളുമാണ് സിനിമ പറയുന്നത്. അതിനോട് നമുക്ക് യോജിക്കാം, വിയോജിക്കാം. അതിനപ്പുറം സാറാ എന്ത് ചെയ്യണമായിരുന്നു എന്ന് പറയാനോ ഉത്തരവിടാനോ നമുക്ക് അവകാശമില്ല. അത് മനസ്സിലാക്കാതെ പോകുന്നവരുടെ മനസ്സിലാണ് 'സാറാ' വില്ലത്തിയാകുന്നതും.

എന്ത് സന്ദേശമാണ് ഈ സിനിമയിലൂടെ സംവിധായകനും എഴുത്തുകാരനുമൊക്കെ തരുന്നത് എന്നാണ് മറ്റൊരു ചോദ്യം കണ്ടത്. സന്ദേശങ്ങൾ തരലല്ല സംവിധായകന്റെയും എഴുത്തുകാരന്റെയും ജോലി എന്ന് ഏത് കാലത്താണ് ഇവരൊക്കെ മനസിലാക്കുക എന്നറിയില്ല.

നമുക്ക് യോജിക്കാൻ പറ്റാതെ പോകുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം നമ്മളെ സംബന്ധിച്ച് തെറ്റുകളും യോജിക്കാൻ സാധിക്കുന്നവർക്ക് അത് ശരികളുമാണ്. വ്യക്തിജീവിതങ്ങളിൽ അത്തരം ശരി തെറ്റുകളുടെ സ്‌പേസിന് വളരെയധികം പ്രാധാന്യമുണ്ട്. പരസ്പ്പര ധാരണകളിൽ ആ സ്‌പേസ് അംഗീകരിച്ചു കൊടുക്കാൻ സാധിച്ചാൽ അതൊരു സാമൂഹിക മര്യാദയാണ്. സാറാ സമൂഹത്തിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നതും അത് തന്നെ.

'സാറാ' യുടെ ചോയ്‌സും സ്‌പേസുമൊക്കെ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും ഈ സിനിമ തുടങ്ങി വച്ച അബോർഷൻ ചർച്ചകളിൽ ഭ്രൂണ ഹത്യയെ നിസ്സാരവത്ക്കരിച്ചു കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നവരോട് വിയോജിപ്പുകൾ ധാരാളമുണ്ട് എന്ന് കൂടി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് നിർത്തുന്നു.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = പൊതുബോധങ്ങൾക്ക് എതിരെ വേറിട്ട പ്രമേയം കൊണ്ട് ശ്രദ്ധേയമാകുന്ന ഒരു കൊച്ചു സിനിമ.

*വിധി മാർക്ക് = 6/10

കോൾഡ് കേസ് ഒരു തണുത്ത കേസല്ല !!

ഒരേ പാറ്റേണിൽ ഉള്ള ക്രൈം സിനിമകൾ കണ്ടു മടുത്തിരിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിലാണ് 'കോൾഡ് കേസ്' വരുന്നത്. പോരാത്തതിന് ട്രെയ്‌ലർ കണ്ടപ്പോൾ വലിയ പ്രതീക്ഷയും തോന്നിയില്ല. പ്രതീക്ഷയുടെ അമിത ഭാരമൊന്നുമില്ലാതെ മുൻവിധികളോടെ കണ്ടത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല 'കോൾഡ് കേസ്' എന്നിലെ ആസ്വാദകനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുകയാണുണ്ടായത്.

ഒരു കുറ്റമറ്റ മികച്ച സിനിമയെന്ന വാദമില്ലെങ്കിൽ കൂടി 'കോൾഡ് കേസ്' ഒരിക്കലും മോശം സിനിമയല്ല. ഇഷ്ടപ്പെടാത്തതും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതുമായ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളുണ്ട് സിനിമയിൽ. ആദ്യത്തെ അര മണിക്കൂറിലെ പല സീനുകളിലും വല്ലാത്തൊരു കൃത്രിമത്വം അനുഭവപ്പെട്ടു. കഥാപാത്ര സംഭാഷണങ്ങളിൽ പോലും അത് വല്ലാതെ പ്രകടവുമായിരുന്നു.

പൃഥ്വിരാജ് അടക്കമുള്ള താരങ്ങൾക്ക് പോലും പ്രകടനപരമായ മികവ് അനുഭവപ്പെടുത്താനൊന്നും സാധിച്ചിട്ടില്ല. അദിതി ബാലന്റെ പ്രശ്നമാണോ അതോ അദിതി ബാലന് ഡബ്ബ് ചെയ്തു കൊടുത്ത ആളുടെ പ്രശ്നമാണോ എന്നറിയില്ല കേന്ദ്ര കഥാപാത്രമെന്ന നിലയിൽ യാതൊരു വിധത്തിലും ആ കാസ്റ്റിങ് നന്നായി തോന്നിയില്ല.

സിനിമയിൽ ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യം ഒരേ സമയം രണ്ടു ജോണറുകളിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു പോകുന്ന കഥയാണ്. ഒരു പക്ഷേ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പേർക്ക് സിനിമയിൽ ഇഷ്ടപ്പെടാതെ പോയതും അത് തന്നെയാകാം.

ഒരാളെ കൊന്നത് ആരാണ് എന്ന് കണ്ടു പിടിക്കുന്ന സ്ഥിരം അന്വേഷണ കഥകളിൽ നിന്ന് മാറി കൊല്ലപ്പെട്ടതും കൊന്നതും ആരാണെന്ന് ഒരേ സമയം അന്വേഷിക്കേണ്ടി വരുന്ന കഥാ സാഹചര്യമൊക്കെ മികച്ചതായി തോന്നി.

ഒരേ കാര്യത്തിലേക്ക് സമാന്തരമായി നടക്കുന്ന രണ്ട് തരത്തിലുള്ള അന്വേഷണങ്ങൾ തന്നെയാണ് കഥയെ വേറിട്ട് നിർത്തിയത്. ഇതിൽ ഒന്നിൽ യുക്തിയും ശാസ്ത്രീയതയുമാണ് അന്വേഷണത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ട് പോകുന്നതെങ്കിൽ രണ്ടാമത്തേതിൽ പ്രേതത്തിന്റെ സാമീപ്യവും അതീത മനഃശാസ്ത്രവുമൊക്കെയാണ് അന്വേഷണത്തിന് വഴിയിടുന്നത്.

രണ്ടു അന്വേഷണങ്ങളും ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക പോയിന്റിൽ എത്തി നിൽക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് രണ്ടു അന്വേഷകരും കൂടി ആദ്യമായി കാണുന്നതും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് 'കോൾഡ് കേസ്' ചർച്ച ചെയ്യുന്നതും.

ദുരൂഹത തോന്നിക്കുന്ന പാവയും, കത്തുകയും കെടുകയും ചെയ്യുന്ന ലൈറ്റുമടക്കം സ്ഥിരം ഹൊറർ സിനിമകളിൽ കണ്ടു വരുന്ന ക്ളീഷേ എലെമെന്റ്സ് 'കോൾഡ് കേസിലും' ആവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. അതേ സമയം ഫ്രിഡ്ജ് എന്ന ഡിവൈസിനെ കഥയിലേക്ക് ബന്ധപ്പെടുത്തിയത് നന്നായി തോന്നി. എന്ത് കൊണ്ട് ഫ്രിഡ്ജ് ഒരു മീഡിയമാകുന്നു എന്നതിന് വിശദീകരണം നൽകുന്നുമുണ്ടല്ലോ.

യുക്തിയില്ലാത്ത ഇത്തരം കാര്യങ്ങളെയൊക്കെ പ്രമേയവത്ക്കരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്നൊക്കെയുള്ള വിമർശനങ്ങൾക്ക് പ്രസക്തിയില്ല. ഏത് വിഷയവും പ്രമേയവത്ക്കരിക്കാം പക്ഷെ പ്രേക്ഷകന് അതെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളാനും ബോധ്യപ്പെടാനുമൊക്കെ തരത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടണം എന്ന് മാത്രം.

'കോൾഡ് കേസ്' ആ തലത്തിൽ നോക്കിയാൽ ആദ്യത്തെ അര മണിക്കൂർ സമയം വേണ്ട വിധത്തിൽ ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയില്ല എന്നാണ് തോന്നിയത്. എന്നാൽ അതിന് ശേഷം, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ അലൻസിയറുടെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ വരവിനു ശേഷം സിനിമയുടെ മൂഡ് തന്നെ മാറി മറയുന്നു. അവിടുന്നങ്ങോട്ടാണ് സിനിമയുടെ ആസ്വാദനവും കിട്ടിയത്.

ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ = 'പ്രീസ്റ്റും', 'നിഴലും' അടക്കം സമീപ കാലത്ത് വന്ന മലയാള സിനിമകളിലെ മിസ്റ്ററി വച്ച് നോക്കിയാൽ 'കോൾഡ് കേസ്' ഒരു ഡീസൻറ് ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ മിസ്റ്ററി ത്രില്ലറാണ്. പൊക്കിയടിച്ചു വാഴ്ത്തിയില്ലെങ്കിലും ഒറ്റയടിക്ക് വളരെ മോശം പടം എന്നൊക്കെ വിലയിരുത്തുന്നതിനോട് യോജിക്കുന്നില്ല.

* വിധി മാർക്ക് = 6.5 /10 

-pravin-